Y Bugail Bach

*

Bugail oedd Peter. Ei waith oedd gofalu am y defaid a'r ŵyn.

Byddai'n aros ar ochr y bryn gyda'r defaid bob dydd, o ben bore tan hwyr y nos. Roedd y diwrnod yn hir, a byddai Peter yn diflasu.

I ddechrau, byddai'n canu cân ar ei ffliwt, ond yna byddai'n diflasu ar hynny.

Nesaf, byddai'n adeiladu tŷ gyda cherrig, ond yna byddai'n diflasu ar hynny.

Wedyn, byddai'n rhoi dail yn y nant i arnofio ar y dŵr, ond yna byddai'n diflasu ar hynny.

Roedd y dyddiau mor hir.

Yna un diwrnod, cafodd Peter syniad. Roedd arno eisiau i bobl ddod yno i gadw cwmni iddo ac i sgwrsio gydag ef.

“Help! Help! Blaidd! Blaidd!” gwaeddodd dros y lle.

Roedd y ffermwyr yn gweithio yn y caeau gerllaw. Daeth y ffermwyr yno ar ras i achub Peter.

“Ha ha!” chwarddodd Peter, “Does dim blaidd go iawn!”

Roedd y ffermwyr yn flin.

Cyn bo hir, roedd Peter wedi diflasu eto.

“Help! Help! Blaidd! Blaidd!” gwaeddodd dros y lle.

Am yr ail waith, rhedodd y ffermwyr yno. Wel roedden nhw'n flin dros ben pan ddechreuodd Peter chwerthin eto.

“Does dim blaidd!” meddai Peter gan chwerthin a giglo.

Ond y noson honno, fe ddaeth blaidd.

Roedd Peter wedi dychryn yn ofnadwy: "Help! Help! Blaidd! Mae'r blaidd yma!” gwaeddodd dros y lle.

Ond doedd neb yn ei gredu. Ddaeth neb i'w helpu.

Cipiodd yr hen flaidd ddau oen bach, a dychryn y defaid i gyd.

Roedd Peter mewn trwbwl mawr gyda'r ffermwr. Roedd e'n ddig iawn gyda Peter.

“Os wyt ti'n dweud celwyddau,” meddai'r ffermwr, “fydd neb yn dy gredu pan fyddi di'n dweud y gwir.”