KidsOut World Stories

பிறகு! Maria Baker    
Previous page
Next page

பிறகு!

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

 

 

பிறகு!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஆஸ்கார் என்ற சிறுவன் ஒவ்வொரு நாளும் தனக்கே உரிய வழியில் தான் செய்வான். தான் விரும்பும் பொழுது சாப்பிடுவான், விரும்பிய விளையாட்டுகளை விளையாடுவான். விரும்பும் பொழுது உறங்குவான். அவனது தாய் அவனிடம் குளித்து உடலைச் சுத்தம் செய்து கொள் என்றோ, சாப்பிட வா என்றோ அழைத்தால், அவன் ‘பிறகு!’ என்று தான் கூச்சலிடுவான் மற்றும் தொடர்ந்து தான் செய்து வந்ததையே செய்வான். 

ஒரு நாள் ஆஸ்கார் தனது பள்ளியில் இருந்து வீட்டிற்கு மிகவும் தாமதமாக வந்தான். பள்ளி முடிந்த பிறகு தனக்கு மிகவும் பிடித்த நண்பர்களுடன் அருகில் உள்ள பூங்காவில் விளையாடிய பிறகு வீடு திரும்பினான்.

‘நான் வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன்!’ என்று அறிவித்து விட்டு வீட்டு நடைபாதைக்குள் நுழைந்தான். மதியம் முழுவதும் விளையாடி விட்டு வந்த காரணத்தால் அவன் மிகவும் களைத்துப் போய் இருந்தான்.

‘ஹாய் கண்ணா!’  என்று ஆஸ்காரின் தாய் அவனை அழைத்தார்.

ஆஸ்கார் தினந்தோறும் செய்து வரும் விஷயங்களுக்கான பட்டியலில் இருக்கும் அடுத்த காரியத்தைச் செய்வதைத் தொடங்கி விட்டான். அலமாரியில் இருந்து கை நிறைய தின்பண்டங்களை அள்ளிக் கொண்டு, சூரியன் மறையும் வரை வீடியோ கேம்களை விளையாடத் தொடங்கி விட்டான். அவனைச் சுற்றிலும் அந்த அறையில் இருள் சூழ்ந்தது. தொலைக்காட்சியில் இருந்து வரும் ஒளி தான் அங்கே இருந்தது, தொலைக்காட்சி அலறிக் கொண்டு இருந்தது.

வீடியோ கேமில் மூழ்கிப் போய், ஆஸ்கார் தனது கன்ட்ரோலரைக் கொண்டு ஸோஃபாவின் மீது ஓங்கி அடித்தான். கைநிறைய நொறுக்குத் தீனிகளை அள்ளிக் கொண்டான். அவற்றை அவனது வாயில் தினிக்கும் முன்பாக பாதி அளவில் நொறுங்கிப் போய் அந்த  துண்டுகள் தரையில் சிதறிக் கிடந்தன.

நண்பர்களுடன் வீடியோ கேம் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, ‘எனக்கும் ஒரு வாய்ப்பு கொடுங்கடா!’ என்றான். அவர்களும் உரத்த குரலில் முணுமுணுத்தவாறே பதிலளித்தார்கள்.

ஆஸ்காரின் அம்மா சமையல் அறையில் இருந்து அவனை உரத்த குரலில் அழைத்தார்.

அவன் பதிலளிக்கவில்லை.

அவன் ஸ்க்ரீனை நோக்கி ‘பசங்களா இங்கே வாங்கடா!’ என்று கத்தினான்.

ஆஸ்காரின் அம்மா திரும்பவும் அவனை உரத்த குரலில் அழைத்தார்.

இந்த முறை ஆஸ்காரின் அம்மா முன்பைக் காட்டிலும் அதிக ஓசையுடன் கத்தினார், ஆனால் அவள் சற்று களைப்படைந்த மாதிரி தோன்றியது.

ஆஸ்கார் தனது தலையில் மாட்டி இருந்த ‘ஹெட்செட்’ என்னும் வீடியோ உபகரணத்தைக் கழட்டி எறிந்து விட்டு, அம்மாவிடம், ‘என்ன?!’ என்று கேட்டான். 

‘உணவு தயார்!’ என்றாள் அவன் அம்மா.

ஆஸ்கார் தனது ஹெட்செட்டை மறுபடியும் தலையில் மாட்டிக் கொண்டு, சுழலும் கண்களுடன் சோஃபாவில் அமர்ந்து கொண்டு விட்டான்.

‘பிறகு!’ என்று பதிலளித்து விட்டான்.

அதன் பிறகு, ஆஸ்காரின் தாய் அவனது அறைக்குள் நுழைந்தாள். அவனது சாப்பாடு கொண்ட தட்டை அவள் எடுத்து வந்தாள். அறைக்குள் நுழைந்த அவள் அதிர்ச்சியுடன் சட்டென்று நின்று விட்டாள்.

‘ஆஸ்கார், இந்த குப்பையை உன்னால் சுத்தம் செய்ய முடியுமா?’ என்று கேட்டாள்.

ஆஸ்கார் நிறையச் சாப்பிடச் சாப்பிட அவனைச் சுற்றிலும் அந்த அறையில் தின்பண்டத் துகள்கள் அதிகமாக சிதறிக் கிடக்க ஆரம்பித்தன. கீழே போட்ட காகித உறைகள் மற்றும் காலியான பொட்டலங்கள் ஆகியவை சோஃபாவைச் சுற்றிலும் கிடந்தன.

ஆஸ்கார் தனது தாயைப் பார்த்து கோபத்துடன் முகத்தைச் சுளித்தான்.

வீடியோ கேமின் உரத்த ஓசைக்கும் அதிகமாக, ‘பிறகு!’ என்று ஆஸ்கார் கத்தினான்.

ஆஸ்காரின் தாய் ஒரு பெருமூச்சை வெளியிட்டு, தரையில் உள்ள குப்பைகளை அகற்றத் தொடங்கினார்.

அடுத்த நாளில் ஆஸ்கார் தனது வீட்டிற்கு கோபத்துடனும் விரக்தியுடனும் திரும்பினான், ஏன் என்றால் பள்ளியில் அன்று நடந்த ஒரு பரிட்சையில் அவன் மிகவும் திணறிப் போனான். சிறிதளவு கேக் சாப்பிட்டால் தான் அவனது மனம் சமாதானம் அடையும்.

ஆஸ்கார் அந்த கேக்கைக் கடிக்கத் துவங்குகையில் அவனது அம்மா மற்றொரு அறையில் இருந்து அழைத்தாள். அவன் பெருமூச்சு  விட்டு கேக் சாப்பிடும் ஆசையை கைவிட்டான். தன் தாய் என்ன கூறுகிறாள் என்பதைக் கேட்க ஆரம்பித்தான்.

அவனது தாய் கடுமையான தோற்றத்துடன் காணப்பட்டாள். அவள் தனது கைகளைக் கோபத்தில் மடித்து வைத்திருந்தாள். ஆஸ்கார் தனது பள்ளியில் இருந்து கொண்டு வந்திருந்த கடித உறையை சற்று முன்னர் தான் வாசித்திருக்கிறாள். அந்த கடிதத்தைக் கையில் வைத்திருந்தாள்.

‘ஆஸ்கார், இன்று பள்ளியில் நடந்த விஷயம் பற்றி நாம் இப்பொழுது பேச வேண்டும்.’

அவள் அவனை அருகில் வந்து அமரச் சொன்னாள்.

ஆஸ்கார் அச்சத்துடன் அவளருகில் அமர்ந்தான். அவனுக்கு என்ன நேரப் போகிறது என்பது தெரிந்து விட்டது.

‘ஆஸ்கார் இப்பொழுது தான் உன் ஆசிரியை அனுப்பிய கடிதத்தை வாசித்தேன். நீ பரிட்சையில் மோசடி செய்கிறாய் என்றும் உன் நண்பனது குறிப்பில் இருந்து காப்பி அடித்திருக்கிறாய் என்றும் உன் ஆசிரியை எழுதியிருக்கிறார்.’

ஆஸ்காருக்கு உடனே பெரும் கோபம் வந்து விட்டது. அவனுக்கு பாடம் எதுவும் புரியவில்லை என்பதனால் தான் காப்பி அடித்ததாகக் கூறினான்.

‘என் நண்பனும் நான் காப்பி அடிக்க அனுமதித்தான்!’ என்றான் ஆஸ்கார். சீற்றத்துடன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். தனது கைகளைக் கட்டிக் கொண்டான்.

ஆஸ்காரின் தாயும் இப்பொழுது பெருமூச்சு விட்டு பின்னர் அவனைப் பார்த்து ஒரு சிறு புன்னகை புரிந்தாள்.

‘சரி, விடு, பரவாயில்லை ஆஸ்கார். பாடங்கள் எதுவும் கடினமாக இருந்தால் நான் உனக்கு உதவ முயற்சி செய்கிறேன். இன்றிரவே நாம் சேர்ந்து முயற்சி செய்வோம். சரியா?’ என்றாள்.

ஆஸ்கார் களைத்துப் போயும் அலுத்துப் போயும் இருந்தான். முதலில் அவனது ஆசிரியை தனது அம்மாவிடம் புகார் அளித்து விட்டாள். அம்மாவோ அந்த ஆசிரியை ப்க்கம் தான் பேசுகிறாள்! அவள் ஏன் இதை எல்லாம் கண்டு கொள்கிறாள்?

அவன் எழுந்து கொண்டான். அவனது கைகளால் விரைப்பாக பிடித்துக் கொண்டான்.

‘பிறகு!’ என்று அறிவித்து விட்டான். தனது படுக்கை அறைக்கு ஓடிச் சென்று விட்டான்.

அன்று பின்னிரவில், ஆஸ்கார் தனது படுக்கையில் புரண்டு புரண்டு படுத்துக் கொண்டே முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனால் உறங்க முடியவில்லை.

ஏன் ஒருவர் எந்நேரமும் எதையாவது செய்ய வேண்டி இருக்கிறது? தான் செய்ய விரும்புவதை அவன் செய்யட்டும் என்று ஏன் விட்டு விட மாட்டேன் என்கிறார்கள்? தனக்குப் பின்னால் இருந்து கொண்டு தன்னை யாரும் கட்டளை இடக்கூடாது என்று விரும்பினான். எதிர்காலத்தில் அவனுக்குப் பிடித்த விஷயங்களையே செய்யப் போவதாக தனக்குத் தானே உறுதிமொழி தந்து கொண்டான். பரிட்சைகளில் மோசடிகள் செய்வது கூட தப்பில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

அந்த இரவில் ஆஸ்கார் தனக்குப் பிடித்த தின்பண்டங்களை உண்பதையும், நாள் முழுவதும் பூங்காவில் தனக்குப் பிடித்த நண்பர்களுடன் விளையாடுவதையும் கனவில் கண்டான்.

அடுத்த நாள் காலையில் ஆஸ்கார் ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருக்கும் பொழுது, அவனது ஜன்னலுக்கு வெளியே இடியுடன் கூடிய புயல் அடித்தது. ஜன்னல் கண்ணாடிகள் மீது மழைத்துளிகள் வேகமாக ஓங்கி அடித்து தெறித்தன.

அமைதியாக இருந்த வீட்டில் ஆஸ்கார், ‘அம்மா?’ என்று ஓங்கி குரல் எழுப்பினான்.

அமைதி தான் அவனுக்கு பதிலாக இருந்தது.

அவன் படி இறங்கி கீழே சென்றான். அங்கு எவரும் இல்லை. ஆஸ்கார் தனது தோள்களை அசைத்துக் கொண்டான். சில நேரங்களில் அம்மாவை கடைசி நேரத்தில் வேலைக்கு கூப்பிடுவார்கள். அவள் அவ்வாறு திடீரென்று வேலைக்குச் செல்லும் பொழுது வழக்கமாக அவனுக்குப் பிடித்தமான காலை உணவைத் தயாரித்து பத்திரமாக மேஜை மீது மூடி வைத்திருப்பாள். அவன் எல்லா இடத்திலும் தேடிப் பார்த்தான். காலை உணவோ அல்லது ஏதேனும் எழுதி வைத்துள்ள குறிப்போ காணவில்லை.

‘சரி நல்லது’ என்று ஆஸ்கார் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டு, தனக்குப் பிடித்தமான நொறுக்குத் தீனிகளையே காலை உணவாகச் சாப்பிடுவதற்காக எடுத்துக் கொண்டான்.

ஆஸ்கார் பள்ளிக்கு வெறுப்புடன் சென்றான். இன்றைக்கும் ஒரு பரிட்சை எழுத வேண்டுமே என்பது ஞாபகத்திற்கு வந்தது. தனது வகுப்புக்கு வந்து விட்ட ஆஸ்கார், தான் வழக்கமாக காப்பி அடிக்கின்ற தன் நண்பனை எங்கும் காணாமல் திகைத்தான். அவனது நண்பன் அன்று பள்ளிக்கு வரப் போவதில்லை என்பதை ஆஸ்காருக்குச் சொல்லவில்லை. அவன் தனது ஆசிரியர்களுக்கும் தெரியப்படுத்தவில்லை எனத் தோன்றுகிறது. ஆஸ்கார் அது பற்றி அவர்களிடம் கேட்ட பொழுது அவர்களுக்கும் காரணம் தெரியவில்லை.

அன்று பள்ளி முடிந்த பிறகு வீட்டிற்குத் திரும்புவதற்குக் கூட ஆஸ்காருக்கு மனதில் மகிழ்ச்சியே இல்லை. அன்று நடந்த பரிட்சை காரணமாக அவன் கலக்கத்தில் இருந்தான். ஆஸ்கார் மழையை வெறுத்தான், ஆனால் மழை நிற்காமல் பெய்கிறது. மழை பெய்வதால் அவனால் வெளியே சுற்ற முடியாது, விளையாட முடியாது. உடன் சுற்றும் நண்பனும் காணோம். எனவே விளையாடுவதற்கு துணையாக யாரும் இல்லை.

‘நல்லது, வீட்டிற்காவது இப்பொழுது வந்து விட்டேனே,’ என்று ஆஸ்கார் நினைத்துக் கொண்டான்.

காலியாக இருந்த வீட்டிற்குள், ‘நான் வந்தாச்சு!’ என்று வெற்றிகரமாக அறிவித்துக் கொண்டான்.

அவனது அம்மா இன்னமும் கண்ணில் படவே இல்லை.

ஆஸ்காரின் முகத்தில் இருந்து புன்னகை மறைந்தது. இது விசித்திரமாக இருக்கிறதே. வழக்கமாக, ஆஸ்கார் நீண்ட நேரம் எங்காவது போய் விட்டால் அவனது அம்மா அவனைத் தேடி வந்து விடுவாள்.

ஆஸ்கார் தனது தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டான்.

‘அது பற்றி பிறகு கவலைப்படலாம்,’ என்று ஆஸ்கார் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான்.

தனக்குப் பிடித்தமான வீடியோ கேமை விளையாடத் தொடங்கினான். நொறுக்குத் தீனிகளைப் பெரும் அளவில் சாப்பிட்டான். இரவு உணவு உண்ணாமல் விட்டு விட்டான். அந்த இரவில் தாமதமாக உறங்கச் சென்றான்.

காலையும் வந்தது. காற்றும் மழையும் ஆஸ்கார் வீட்டு ஜன்னலை ஓங்கி ஓங்கி அடித்து தெறிக்க விட்டன.

‘இன்று சனிக்கிழமை அல்லவா!’ என்று ஆஸ்கார் உற்சாகமான புன்னகையுடன் விழித்தெழுந்தான். தானும் தனது தாயும் பல வாரங்களாகத் திட்டமிட்டிருந்த நாள் இது என ஞாபகம் வந்தது.

ஆஸ்கார் கீழே ஏணிப்படிகளில் இறங்கினான். ஆனால் அங்கே யாரும் இல்லை என்பதால் அப்படியே நின்று விட்டான். கடைசியாக அவன் கவலைப்படத் தொடங்கி விட்டான். அன்று நாள் முழுவதும் ஆஸ்கார் தனது தாய் சென்றிருக்கக் கூடிய இடங்கள் அனைத்திற்கும் சென்று தேடி விட்டான். அவனுக்குத் தெரிந்தவர்கள் அனைவரிடமும் கேட்டு விட்டான். யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. மழை காரணமாக யாரும் அருகில் கண்ணுக்குத் தென்படவே இல்லை. ஆஸ்காருக்குத் தெரிந்த மக்கள் யாரும் அவனது தாய் எங்கே சென்று விட்டாள் என்பதைப் பார்த்திருக்கவில்லை.

நம்பிக்கை இழந்து ஆஸ்கார் வீட்டிற்குத் திரும்பினான். சமையலறையில் குப்பையாகக் கிடந்த பொருட்களிடையே சாப்பிடுவதற்கு ஏதாவது இருக்கிறதா என்று பார்க்கையில் அவனுக்கு அழுகை வந்து விட்டது. அந்த வீடே பேரழிவுக்கு ஆட்பட்டது போன்று தோற்றமளித்தது. அந்த குப்பைகளுக்கு இடையே தனக்குப் பிடித்தமான விளையாட்டுப் பொருட்கள் கூட எங்கே இருக்கின்றன என்பதைக் காண முடியவில்லை.

அன்று இரவில் உறங்க முடியாத அளவுக்கு ஆஸ்கார் நிலைகுலைந்து போய் விட்டான். ஜன்னல் வழியாக வானத்தைப் பார்த்தான்.

‘தவறு செய்து விட்டேன். மன்னித்து விடுங்கள்’ என்று ஆஸ்கார் உரத்த குரலில் சொல்லிக் கொண்டான். ‘என்னைப் பொறுப்புடன் கவனித்துக் கொள்பவர்களை அலட்சியம் செய்து விட்டேன். எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு தேவை, ஆனால் அதற்காக இப்படி அல்ல. தயவு செய்து மன்னித்து விடுங்கள். இப்படி ஆகும் என்று எனக்குத் தெரியாது.’

அடுத்த நாள் காலையில் சூரிய ஒளி பிரகாசமாக ஒளிரத் தொடங்கி உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஆஸ்காரின் முகத்தில் படர்ந்தது. ஆஸ்காரும் புத்துணர்ச்சியுடன் விழித்து எழுந்தான். ஒரு கணம் இது வரை நடந்தது அனைத்தையும் மறந்து விட்டிருந்தான். திடீரென்று, அவனுக்கு ஞாபகம் வந்து விட்டது.

ஆஸ்கார் கீழே செல்ல ஏணிப்படிகளில் இரண்டிரண்டாக இறங்கினான். தனது தாயைக் கூப்பிட்டுக் கொண்டே படிகளில் தவறி விழாமல் இறங்கத் தொடங்கினான்.

தனது தாயைக் கண்டதும் அப்படியே நடுவழியில் நின்று விட்டான். அவளைக் கட்டிப் பிடிக்க ஓடுகையில் அவன் தாய் புன்னகைத்தாள்.

‘திரும்ப வந்து விட்டாயா! திரும்ப வந்து விட்டாயா!’ என்று அவன் கூவினான்.

அவனது தாய் சிரித்தாள், அவனை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டாள். ‘கெட்ட கனவு கண்டாயா, மகனே?’ என்றாள்.

அவன் தலையை ஆட்டினான். அவளை மேலும் இறுக்கமாக கட்டிக் கொண்டான். அவள் இன்னும் அதிகமாக சிரித்தாள்.

ஆஸ்காருக்கு இந்த சிரிப்பு தான் தேவையாக இருந்தது.

‘சீக்கிரம் வா. இன்று வெள்ளிக் கிழமை. பள்ளிக்குச் செல்லத் தயாராகு அல்லது மீண்டும் தாமதம் ஆகி விடும்’ என்றாள்.

ஆஸ்கார் அவளைக் கன்னத்தில் முத்தமிட்டான்.

‘பிறகு!’ என்ற சொல் அவனது நாக்கின் நுனி வரை வந்து விட்டது. இது அத்தகைய ஒரு பழைய பழக்கம். இருப்பினும் அவன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக் கொண்டு கூறினான், ‘சரி, இப்பொழுதே நான் தயார் ஆகி விடுகிறேன்!’

Enjoyed this story?
Find out more here