KidsOut World Stories

தனியாக இல்லை    
Previous page
Next page

தனியாக இல்லை

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

 

தனியாக இல்லை

ஒரு பிலிப்பைன்ஸ் கதை

luggage bag

 

 

 

 

 

*

டலிஸே என்ற சிறுமிக்கு எட்டு வயது இருக்கும் பொழுது அவளது தாய் அவளிடம், அவர்கள் தங்கள் நாட்டையும் அங்குள்ள வீட்டையும் விட்டு விட்டு இங்கிலாந்துக்குச் செல்லப் போகிறோம் என்றார்.

டலிஸேயின் தாய் தன் மகளிடம், ‘உனது தந்தை கடினமாக உழைக்க வேண்டி இருக்கும். அப்படியானால் தான் உனது தாத்தா பாட்டிக்கும் அத்தைக்கும் பணம் அனுப்பி ஆதரவளிக்க முடியும்’ என்று விளக்கினார்.

அந்த சிறுமிக்கோ, பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டிலேயே பெரிய ஊரான மனிலாவை விட்டு வெளியேற விரும்பவில்லை. அவளது தாய் அந்த செய்தியைச் சொன்னதும் மிகவும் கவலை கொண்டாள்.

‘எனது தோழிகளை நான் இழந்து விடுவேனே’ என்று டலிஸே கேட்டாள். ‘எனக்கு இங்கிலாந்தில் யாரையும் தெரியாது மற்றும் நான் தனியாக இருக்க வேண்டி இருக்கும்’ என்றாள்.

டலிஸேயின் தாய் மகளிடம் அவர்கள் மூவரும் இங்கிலாந்திற்கு செல்வது சாகசமாக இருக்கும் என்று உறுதி அளித்தாள். இங்கிலாந்தில் அவள் பள்ளிக்கு செல்லத் தொடங்கும் பொழுது அவளுக்கு நிறைய புதிய தோழிகள் கிடைப்பார்கள் என்றாள். ஆனாலும் டலிஸே தன் தாயின் அன்பான வார்த்தைகளால் திருப்தி அடையவில்லை. அவள் தனது வீட்டை மிகவும் விரும்பினாள். அதே போல தனது பள்ளியில் உள்ள அனைத்து ஆசிரியர்களும் ஏற்கனவே நன்கு பழக்கமானவர்களாகவும், சக மாணவிகள் நெருங்கிய தோழிகளாகவும் இருப்பதால் அவளுக்கு தனது பள்ளிக்குச் செல்வது மிகவும் பிடித்தமானதாக இருந்து வந்தது.

அந்த குடும்பம் வெளியேற வேண்டிய நாள் அன்று இரவு டலிஸே நினைத்துப் பார்த்தாள். ‘இங்கிலாந்துக்குச் செல்வதற்கு ஒரு காரணமும் இருப்பதாகவே எனக்குத் தெரியவில்லையே. எனக்கு ஆங்கிலம் கூட சரியாக பேச வராதே. நான் தன்னந்தனியாகத் தான் இருக்க வேண்டி இருக்கும்!’ என்று நினைத்தாள்.

இவ்வாறு சிந்தித்தது அந்த இளம் சிறுமியை மேலும் கவலைப்படச் செய்து விட்டது. மனிலா நகரிலேயே தனது அத்தை அல்லது தாத்தா பாட்டியுடன் இருந்து விடக் கூடாதா என்று அவளது இதயம் ஏங்கியது.

அவர்களது பயணம் மிக நீண்ட நேரம் எடுத்துக் கொண்டது. பெரிய விமானத்தைக் கண்டும் மக்கள் விமான நிலையத்தில் வேகமாக அங்கும் இங்கும் செல்லும் காட்சியையும் கண்ட டலிஸே திகைப்படைந்து விட்டாள்.

டலிஸேயின் குடும்பம் இறுதியில் இங்கிலாந்து வந்து சேர்ந்தது. அந்த நாட்டில் பார்க்கும் அனைத்துமே அவளுக்கு விசித்திரமாக தோற்றம் அளித்தன. அங்குள்ள அனைவரும் இவர்களையே பார்ப்பதாக அவள் உணர்ந்தாள். பிர்மிங்காம் நகரில் உள்ள கட்டிடங்கள் பெரிதாகவும் சாம்பல் நிறத்திலும் இருந்தன. டலிஸேவுக்கு ஒரு அந்நிய தேச உணர்வே இருந்தது.

அவர்களது குடும்பத்தினருக்கு வசிப்பதற்கு ஒரு வீடு கிடைத்து விட்டதால் ஒரு மாதம் விரைவில் கடந்து விட்டது. பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டில் உள்ள தனது குடும்பத்தினருக்கு பணம் அனுப்புவது அவசியத் தேவை என்பதால், டலிஸேயின் தந்தை வேலை தேடிச் சென்றார். 

டலிஸே மிகவும் தனிமையில் இருந்தாள். அவளது தாய் அவளுடன் விளையாடுவாள் மற்றும் அந்த ஊரைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்கு கூட்டிச் செல்வாள். இருந்தாலும் டலிஸே தன் தோழிகளின் இழப்பை உணர்ந்தாள். அந்த புதிய நகரத்தில் தான் மிகவும் தனியாக இருப்பதாக உணர்ந்தாள். இரவில் தனது படுக்கையில் படுத்தபடி அழுவாள். அவளது தந்தை அவளிடம் அவர்கள் சொந்த ஊருக்கே திரும்பிச் செல்லப் போவதாக அவள் கனவு காண்பாள்.ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் விடிந்த பிறகு தான், இனிமேல் அவர்கள் சொந்த ஊருக்கு செல்லப் போவதில்லை என்று உணர்வாள்.

ஒரு நாள் காலையில் அவள் தனது அந்த ஊர்க் காலை உணவான பாலுடன் தானியங்களை உண்ணும் பொழுது-தனது நாட்டில் தாங்கள் வழக்கமாக சாப்பிடும் ருசியான முட்டைகளுடன் சேர்த்து சமைக்கப்படும் அரிசி உணவான சினாங்காக்கை நினைத்துப் பார்ப்பாள். தான் பள்ளிக்குச் செல்லப் போவதை டலிஸே அறிந்து கொண்டாள்.

அவளது தாயும், ‘நீ வீட்டை விட்டு வெளியே சென்று இங்குள்ள பள்ளியில் புதிய தோழிகளைக் கண்டால் தான் உனது மனதுக்கு நன்றாக இருக்கும் என்றாள்.’

ஆனால் டலிஸே அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு மகிழ்ச்சி அடையவில்லை. தன் பழைய தோழிகளைப் பார்க்காமல் இருப்பது அவளுக்கு பெரிய இழப்பாக இருந்தது. அந்த வீட்டிற்கு வெளியே செல்ல விரும்பினாலும் இங்குள்ள புதிய பள்ளிக்குச் செல்வது பற்றி அவள் பயந்து விட்டாள். ஏன் என்றால் யாரையும் இங்கு அவளுக்குத் தெரியாதே. டலிஸேயும் அவளது தாயும் பிர்மிங்காம் நகரில் சுற்றித் திரியும் பொழுது அங்கே நிறைய குழந்தைகளைப் பார்த்தார்கள். ஆனால் அவர்களில் எவரும் அவளுடன் பேசவில்லை. அவளுக்கும் ஆங்கிலம் அதிகம் பேசத் தெரியாது. பள்ளி அவளுக்கு கடினமாக இருக்கும் என்பதை அவள் அறிந்து கொண்டாள்.

காலை விடிந்ததும் டலிஸே தனக்கு காய்ச்சல் வந்து விட்டது போலவும் பள்ளிக்குச் செல்ல முடியாத அளவுக்கு சுகவீனமாக இருப்பதாகவும் நடிக்க முனைந்தாள். ஆனால் அவளது தாய் அவள் நடிக்கிறாள் என்பதை எளிதில் கண்டு பிடித்து விட்டாள். எனவே அவளது தாய் அவளைக் கட்டாயப்படுத்தி புதிய உடையை அணிவித்து காலை உணவையும் எடுக்கச் செய்து விட்டாள்.

டலிஸேயும் அவளது தாயும் தங்களது கைகளைக் கோர்த்துக் கொண்டு பள்ளியின் வாசல் கதவுகள் வரை நடந்தே சென்றனர். அங்கு திருமதி முர்ரே என்ற ஒரு ஆசிரியை அவர்களை வரவேற்றார். அந்த ஆசிரியை அவளது தாயிடம் வீட்டிற்குப் போய் விட்டு மாலை மூன்று மணிக்கு வந்து மகளை கூட்டிச் செல்லுமாறு கூறினார். 

காலை முழுவதும் அந்த பள்ளியில் தெளிவில்லாமலே கடந்து சென்றது. நிறைய ஆசிரியர்களுடனும் நிறைய குழந்தைகளுடனும் அறிமுகம் செய்து வைக்கப்பட்டாள். அவர்கள் அனைவரும் அவளைப் பார்த்து புன்னகை புரிந்து அன்பாக ‘ஹல்லோ’ என்றனர். என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதே டலிஸேக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் மதிய நேரத்தில் அவள் ஒரு சிறப்பு வகுப்புக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று அவளுக்கு விளக்கம் தரப்பட்டது. அந்த வகுப்பில் உலகின் பிற பகுதிகளில் இருந்து இங்கிலாந்து வந்துள்ள பிற குழந்தைகளுடன் அவள் ஒரு சிறப்பு வகுப்பில் படிக்க வேண்டும்.

மதிய நேரத்தில் அந்த வகுப்புக்கு டலிஸே வந்தாள், கதவைத் தட்டி உள்ளே சென்றாள். அந்த நாள் முழுவதும், அறியாத நபர்களையே சந்தித்து வந்த காரணத்தால் அவள் மிகவும் பதற்றமாகவும் மிகவும் களைப்பாகவும் இருந்தாள். ஆனால் அந்த வகுப்பிற்குள் நுழைந்த உடன் அங்கே இருந்த திருமதி மெஹ்மூத் என்னும் பாகிஸ்தான் பெண்மணி அவளை பெரிய புன்முறுவலுடன் வரவேற்றாள்.

டலிஸே உள்ளே வா என்று அந்த ஆசிரியை நட்போடு அழைத்தார். குழந்தைகளே, ‘இன்று நாம்’ பாதணி அணிந்த பூனை ‘என்ற புத்தகத்தை வாசிப்போம் மற்றும் அதன் பிறகு சிறிய விளையாட்டுகள் விளையாடுவோம் மற்றும் படம் வரைவோம்’ என்றார்.

டலிஸே தன் வகுப்பில் உள்ள பிற குழந்தைகள் அனைவரையும் கவனித்தாள். அந்த வகுப்பறையில் இருந்த ஒவ்வொருவரும் வித்தியாசமானவர்களாகவே இருந்தார்கள். ஸிம்பாவே நாட்டில் இருந்து ஒரு பையன் மற்றும் இரண்டு சிறுமிகள் போலந்து நாட்டில் இருந்து. ஒரு பெரிய சிறுமி அல்பேனியாவில் இருந்தும் மற்றும் ஒரு சிறுவன் ஈரான் நாட்டில் இருந்தும் வந்திருந்தான் அவன் அவளைக் காட்டிலும் வயதில் இளையவனாக இருந்தான். அவளுக்கு ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. கையில் ‘பாதணி அணிந்த பூனை’ புத்தகத்தை வைத்திருந்தபடி வகுப்பறையின் கடைசியில் ஒரு இளம் சிறுமி இருந்தாள் அவளது பெயர் காலியா மற்றும் அவளும் பிலிப்பைன்ஸில் இருந்து வந்திருந்தாள்!

காலியாவும் அவளைப் பார்த்து வியந்து போய், ‘இங்கே வா, எனக்கு அருகில் உட்கார்ந்து கொள்’ என்று அழைத்தாள்.

அந்த இரண்டு சிறுமிகளும் உடனடியாக தோழிகளாக ஆகி விட்டனர். காலியா அவளுக்கு ‘பாதணி அணிந்த பூனை’ புத்தகக் கதை பற்றி அனைத்தையும் விளக்கினாள். அவர்களது ஆசிரியை திருமதி மெஹ்மூத் உதவியால் தான் தனது ஆங்கில அறிவை மேம்படுத்திக் கொண்டதாக கூறினாள். அவர் தான் உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த ஆசிரியை என்றாள். 

அன்று மதியம் டலிஸே அந்த வகுப்பில் உள்ள ஒவ்வொரு குழந்தையுடனும் பேசினாள். அவர்கள் பேசுவது அனைத்தையும் அவளால் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை என்றாலும் கூட ஒன்று அவளுக்கு நிச்சயமாகத் தெரிந்தது: அந்த அனைத்து குழந்தைகளுமே ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்காக இங்கிலாந்துக்கு வந்திருக்கின்றனர். தனது மொழியைப் பேசாத ஒரு இடத்திற்கு வரும் பொழுது சில நேரங்களில் பயமாக இருந்தாலும், அங்கும் நமக்கு உதவுவதற்கு யாரேனும் கண்டிப்பாக எப்பொழுதும் அங்கே இருப்பார்கள். உலகில் எந்த இடத்திற்கு நீங்கள் சென்றாலும் சரி, எப்பொழுதுமே ஒரு தோழியை நீ கண்டு கொள்வாய். தான் ஒருபொழுதும் தனிமையில் இருக்கத் தேவையில்லை என்பதை டலிஸே உணர்ந்து கொண்டாள். அவளுக்கு இங்கிலாந்து இப்பொழுது அவளது சொந்த நாடு ஆகி விட்டது. அந்த இனிய வாய்ப்பை அவள் நன்கு பயன்படுத்திக் கொள்வாள். 

Enjoyed this story?
Find out more here