KidsOut World Stories

டிராகன் பற்றிய எச்சரிக்கை Alice Atkins    
Previous page
Next page

டிராகன் பற்றிய எச்சரிக்கை

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

 

 

டிராகன் பற்றிய எச்சரிக்கை

 

 

 

 

 

 

 

 

*

அந்த கிராமத்து நிலத்தில் மாலை நேரம் வந்து விட்டது. சர் ஆடி, டேம் சோஃபியா மற்றும் சர் தாமஸ் ஆகியோர் கடும் பசியுடனும், கடுமையாக வலிக்கும் கால்களுடனும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். அந்த மூவரும் துணிச்சலான மாவீரர்கள் ஆவார்கள். அவர்கள் அன்றைய நாள் முழுவதும் அலைந்து திரிந்திருந்த காரணத்தால் இரவில் எங்கேனும் தங்கி ஓய்வெடுக்க விரும்பினார்கள்.

அந்த நேரத்தில் சந்தர்ப்ப வசமாக அருகில் உள்ள ஒரு உயர்ந்த, இருள் சூழ்ந்த மலையடிவாரத்தில் ஒரு கிராமம் மறைவாக அமைந்திருப்பதைக் கண்டார்கள்.

அந்த கிராமத்திற்குள் அவர்கள் நடந்து செல்லும் பொழுது அந்த இருள் சூழ்ந்த மலை பயங்கரமாகத் தோன்றுவதைக் கவனித்தார்கள். தெரு விளக்குகள் எரிந்தாலும் கூட, ஒருவரும் கண்ணுக்கு தென்படவில்லை. ஒவ்வொரு கட்டிடமும் கதவுகள் மற்றும் ஜன்னல்கள் அடைக்கப்பட்டு, திரைச்சீலைகளால் இறுக்கமாக மூடப்பட்டு இருந்தன.

‘அட என்ன ஒரு விசித்திரமான கிராமம் இது, யாரேனும் இங்கே இருக்கத்தான் வேண்டும்’ என்று சர் ஆடி கூறினார்.

‘கண்டிப்பாக, இங்கே சிலர் இருக்கத் தான் வேண்டும். பின் எதற்காக விளக்குகள் எரிகின்றன? நாம் தங்குவதற்காக ஏதேனும் ஒரு இடத்தைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும்’ என்று சோஃபியா முணுமுணுத்தாள். தனது கால்களின் வலியைத் தணிப்பதற்காக கால்களைத் தடவிக் கொண்டே வந்தாள்.

முன்னால் நடந்து சென்ற சர் தாமஸ் ஒரு பெரிய கட்டிடத்தைக் கவனித்தார். அதன் முகப்பில் ‘தங்கும் சத்திரம்’ என்று பெரிய சிகப்பு எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்ட தகவல் பலகை இருந்தது.

‘இதோ இருக்கிறது’ என்று அந்த தங்கும் சத்திரத்தைக் கையைக் காட்டி அவர் தனது நண்பர்களை அழைத்தார்.

அந்த மூன்று பேரும் அந்த விடுதியின் முன் கதவு வரை நடந்து சென்றனர். தங்களது காதுகளை அந்த கதவு மீது வைத்து கேட்டனர். உரையாடல் ஒலிகளும் கண்ணாடிக் கோப்பைகள் மோதிக் கொள்ளும் ஒலிகளும் கேட்டன. டேம் சோஃபியா விடுதியின் கதவைத் தட்டினார். அந்த கதவு முனகியபடியே திறந்த பொழுது, ஒரு வயதான பெண்மணி அங்கே நின்றிருந்தாள்.

‘நீங்கள் பின்வாசல் வழியாகத் தான் வர வேண்டும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?’ என்று அந்த பெண் தொடங்கினாள். அந்த மாவீரர்களை நோக்கிய அந்த பெண்மணி குழப்பமாக பார்த்தபடி கேட்டாள், ‘நீங்கள் அனைவரும் என்ன செய்கிறீர்கள்?’

‘நாங்கள் இன்று இரவு தங்கிக் கொள்வதற்கும் சாப்பிடுவதற்கும் ஒரு இடம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். நாங்கள் இங்கே தங்க முடியுமா?’ என்று சர் தாமஸ் கேட்டார்.

அந்த பெண்மணி அவர்கள் மூன்று பேரையும் உள்ளே வரச் சொல்லி வெளிக்கதவை தாளிட்டாள். அது ஒரு சிறு சிற்றுண்டி விடுதியாக தோற்றமளித்தது, அதில் அந்த கிராமத்து மக்கள் சுற்றி அமர்ந்து கொண்டு பேசிக் கொண்டும் மது அருந்திக் கொண்டும் இருப்பதை அந்த மூவரும் பார்த்தார்கள். கணப்பு அடுப்பு அருகே உள்ள ஒரு மேஜைக்கு அவர்களை அந்த பெண்மணி அழைத்துச் சென்றார். அவர்கள் அருந்துவதற்கு சிறிது பானம் கொண்டு வந்தார்.

அந்த கிராமவாசிகளில் ஒருவர் தனது குரலை உயர்த்திப் பேசினார், ‘நேற்று இரவு கண்டிப்பாக அந்த டிராகன் இங்கே வந்திருக்க வேண்டும். டெட்டின் வீடு தீப்பிடித்து எரிந்திருப்பதற்கான காரணம் அது தான்.’ அவனது வார்த்தைகள் அவனது அசுத்தமான தாடியில் இருந்து அந்த அறையின் ஒவ்வொரு மூலைக்கும் சென்று அடைந்தது.

அந்த மூன்று மாவீரர்களின் கவனம் அந்த மனிதனை நோக்கி திரும்பியது.

‘ஒரு டிராகனா?’ என்று சர் ஆடி கேட்டார்.

‘அசிங்கமான பெரிய மிருகம்,’ என்று அந்த கிராமவாசி உறுமினார். ‘அந்த டிராகன் ஒவ்வொரு இரவும் இங்கே வருகிறது, எப்படியாவது ஒரு உணவைப் பெற்று விட் வேண்டும் என்று முயற்சி செய்கிறது.’

‘அந்த டிராகனை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?’

‘இல்லை, ஆனால் எனது மாமா பார்த்திருக்கிறார். அந்த முதியவர் சொல்லி இருக்கிறார், அது ஒரு பெரிய மிருகம், ஒரு வீட்டைக் காட்டிலும் பெரியது, பனியினால் ஆன செதிள்கள் கொண்டது, மிகப்பெரிய சிவந்த கண்களும் நகங்களும் கொண்டது.’

‘சீ, வாயை மூடு, உங்கள் மாமா ஒரு பொய் பேசும் நபர். அந்த மிருகத்தின் கண்கள் மஞ்சள் நிறம் என்பதை அனைவரும் அறிவார்கள்!’  என்று அவனுக்கு அடுத்து அமர்ந்திருக்கும் மற்றொரு நபர் ஓங்கிப் பேசினார்.

‘டிராகன் யாரையும் தூக்கிச் சென்றிருக்கிறதா?’ என்று சர் தாமஸ் கேட்டார்.

‘இது வரை இல்லை.  இன்றிரவு அனைத்து கதவு, ஜன்னல்களைப் பூட்ட மறந்தால் தவிர வாய்ப்பில்லை’ என்றார் தாடி வைத்திருந்த ஒரு நபர். ‘நம் அனைவரையும் கொன்று தீர்க்க வருவதற்கு எத்தனை நாள் ஆகும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? டிராகன்கள் தீயை சுவாசிக்கின்றன என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். பூட்டிய கதவுகளும் ஜன்னல்களும் எத்தனை நாள் அவற்றை நம்மிடம் நெருங்காமல் இருக்கச் செய்து விடும்?’

கிராமத்து மக்கள் அமைதியாக இருந்தனர்.

அந்த மாவீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

‘இவர்களுக்கு நாம் உதவுவதற்கு ஏதேனும் வழி உள்ளதா?’ என்று சர் ஆடி ரகசியமாக கேட்டார்.

‘இவர்களுக்கு நாம் உதவ முடியும் என்று நீ நினைக்கிறாயா….’ என்ற சர் தாமஸ், ‘….ஒரு டிராகனை நாம் எதிர்த்துப் போரிட முடியுமா?’

‘நாம் இந்த மக்களுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்,’ என்று டேம் சோஃபியா அறிவித்தாள். அவள் எழுந்து நின்று அந்த அறையில் இருப்பவர்களை நோக்கி பேசத் தொடங்கினாள். ‘அந்த டிராகன் உங்களுக்கு தொந்தரவு தருகிறது என்றால், நாங்கள் அந்த பிரச்னைக்கு தீர்வு காண்போம்’ என்றாள்.

அந்த கிராமத்தினர் அவளை வெறித்துப் பார்த்தனர்.

தாடி வைத்திருந்த அந்த நபர் சிரித்தார். ‘உண்மையாகவா? ஒரு டிராகனை எதிர்த்தா? உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா?’ என்று கேட்டார்.

‘நாங்கள் மாவீரர்கள். எங்களுக்கு டிராகன் பற்றி பயம் கிடையாது.’ என்று டேம் சோஃபியா அவரைக் கோபமாக பார்த்தாள். அவரது சிரிப்பு மறைந்து விட்டது.

சர் ஆடியும் சர் தாமஸும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். 

‘இரவுச் சாப்பாட்டிற்குப் பிறகு, நிச்சயமாக,’ என்றார் சர் ஆடி.

அந்த விடுதியின் பொறுப்பானர் அவர்களுக்கு இரவுச் சாப்பாடு வழங்கினார். அவர்கள் சாப்பிடும் பொழுது, அந்த அறையில் இருக்கும் மீதிப்பேர் முனுமுனுப்பதையும் அவர்களை வெறித்துப் பார்ப்பதையும் கவனித்தார்.

‘நீங்கள் உண்மையிலேயே அப்படி நினைத்தால் உங்களது தகவலுக்காகச் சொல்கிறேன், அந்த டிராகன், அருகில் உள்ள மலையின் உச்சியில் உள்ள ஒரு குகையில் வசிக்கிறது. எனது அப்பாவின் பழைய நண்பர் அந்த இடத்திற்கு ஒரு முறை சென்றிருக்கிறார். அங்கே எலும்புகள் குவிந்து கிடந்தன என்று அவர் கூறியிருக்கிறார்.’ என்று அங்கிருந்த ஒரு நபர் கூறினார்.

‘நாங்கள் உண்மையாகத் தான் கூறுகிறோம். எங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகாது. உங்கள் தகவல் குறிப்புக்கு நன்றி,’ என்று டேம் சோஃபியா கூறினாள். அந்த மாவீரர்கள் எழுந்து கொண்டனர், தங்களது உணவுக்கான பணத்தைக் கொடுத்து விட்டு அந்த விடுதியை விட்டு வெளியேறினார்கள். அவர்கள் அந்த இருண்ட மலையை நோக்கி முன்னேறினார்கள். விளக்குப் பந்தங்களை ஏந்திக் கொண்டார்கள் மற்றும் மலைக்குச் செல்லும் அந்த பழைய, நொறுங்கிப் போன சாலை வழியாக ஏறினார்கள்.

ஆந்தைகள் அலறின. பாதையோரத்தில் கருகிய புற்களும் பட்டுப் போன மரங்களும் நின்றன.  காற்றும் கூட அவர்களது சருமத்தின் மீது பட்டு கருகச் செய்தது. மேல் நோக்கி பல மணி நேரங்கள் நடந்தார்கள். இறுதியாக மலை உச்சியை அடைந்தார்கள். புற்கள் கருகி மடிந்து போய் நிற்க, கரிய நிறம் கொண்ட பாறையை அடைந்தார்கள்.

மலை உச்சியில் சிவந்த நிறத்தில் ஒளிர்கின்ற ஒரு குகை வாசலை அடைந்தார்கள்.

‘நம்மிடம் ஏதேனும் ஒரு திட்டம் இருக்கிறதா?’ என்று டேம் சோஃபியா கேட்டாள்.

‘முதலில் இந்த குகையை ஒரு தடவை சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும்,’ என்று டேம் சோஃபியா கூறினாள்.

உள்ளே செல்லும் பொழுது அந்த குகையானது வளைந்து வளைந்து கீழே இறங்குவதைக் கண்டார்கள். விளக்குப் பந்தங்களின் ஒளியில் அவர்கள் அந்த குகையின் சுவர்கள் மீது கரிய புகை படிந்திருப்பதையும், தரையில் நகங்களால் கிழிக்கப்பட்ட கோடுகளையும் பார்க்க முடிந்தது.

காற்றானது புகை கலந்து இருந்தது. அந்த மூவரும் கீழே சென்று கொண்டே இருக்கும் பொழுது, அங்கே கயிற்றினால் ஒன்றாக கட்டப்பட்டுள்ள ஒரு வெள்ளைத் திரையை அடைந்தார்கள்.

‘எலும்புகளா?’ என்று சர் தாமஸ் கேட்டார்.

சர் ஆடி நெருங்கிச் சென்று பார்த்தார். அந்த திரை எலும்பினால் ஆனது போல இல்லாமல் ஒளிபுகும் அளவில் இருந்தது.

‘ஒரு வகை பாறையா?’ என்று அவர் முனுமுனுத்தார்.

அப்பொழுது ஒரு கர்ஜனைச் சப்தம் காற்றைக் கிழித்தது. அது அந்த திரை போன்ற வெள்ளை நிறப் பாறையை சிதறடித்தது மற்றும் ஒரு கணத்தில் அந்த மாவீரர்களை பின்னோக்கி தள்ளி விட்டது.

தங்களது சமநிலையை மீண்டும் அடைந்த அவர்கள், அந்த திரையை ஒன்று சேர்ந்து தள்ளினார்கள். அங்கே அவர்கள் ஒரு உயர்ந்த, பெரும் குகையின் அடிப்பாகத்தை கண்டார்கள்.

விளக்குப் பந்தங்களின் ஒளி கொண்டு அந்த குகையின் சுவர்களில் ஆயிரக்கணக்கான வண்ணங்கள் மின்னுவதைக் கண்டார்கள். குகையின் தரையில் விலை உயர்ந்த ரத்தினக் கற்கள் எல்லா வடிவத்திலும், எல்லா அளவிலும் சிதறிக் கிடந்தன. அந்த அறையின் நடுவில் ரத்தினக் கற்கள் குவித்து வைக்கப்பட்டு அதன் உச்சி அந்த குகையின் மேற்சுவர் வரை இருந்தது. அந்த மாவீரர்கள் அந்த காட்சியை அதிசயத்துடன் பார்த்து ரசித்தார்கள். இத்தகைய புதையலை அவர்கள் ஒரு பொழுதும் பார்த்தது கிடையாது.

‘இது தான் அந்த டிராகனின் வீடு என்று நீ நினைக்கிறாயா? என்று கேட்டார். ஒரு கோரமான மிருகத்தால் எப்படி இவ்வளவு அழகு மிக்க இடத்தை உருவாக்க முடியும்?’ என்று சர் தாமஸ் கேட்டார்.

அவர்கள் அந்த பெரிய குகையைச் சுற்றி வந்த பொழுது அங்கே இருந்த ஒரு மேஜை மற்றும் நாற்காலிகளுக்குப் பின்னால் சுவருக்குள் கனப்பு அடுப்பு ஒன்று இருப்பதைப் பார்த்தார்கள். அங்கே சில கருவிகள் இருந்தன. மேஜை மீது ஒரு ஜோடி கண்ணாடி இருந்தது. மற்றும் மேஜை மீது ரத்தினக் கற்கள் சிதறிக் கிடந்தன.

அந்த ரத்தினக்கல் குவியலில் இருந்து மற்றொரு கர்ஜனைக் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது. ஆனால் இந்த தடவை அது நிச்சயம் ஒரு குறட்டை ஒலியாக கண்டறியப்பட்டது. 

‘அது நிச்சயமாக இங்கே தான் எங்கோ இருக்க வேண்டும்,’ என்று டேம் சோஃபியா கூறினாள்.

அந்த மாவீரர்கள் மூவரும் அந்த மின்னும் குவியலை நோக்கியும் அதைச் சுற்றியும் நடந்தனர்.

‘ஒரு வேளை அது இந்த குவியலுக்கு உள்ளே இருக்குமோ?’ என்று சர் ஆடி கேட்டார்.

‘அப்படியானால் சரி, தோண்டத் தொடங்குவோம்,’ என்றாள் டேம் சோஃபியா. அவள் அந்த ரத்தினக் கற்களை அள்ளி அவற்றைத் தூர எறிந்தாள். சர் ஆடியும் சர் தாமஸும் அவளுடன் சேர்ந்து கொண்டார்கள். ரத்தினக் கற்களை அந்த அறையின் நாலாபுறமும் எரிந்தார்கள். விலை மதிப்பு மிக்க அந்த கற்கள் மேஜை நாற்காலிகள் மீது பட்டுத் தெறித்தன. சுவற்றில் செருகப்பட்டிருந்த ஒளிப்பந்தங்களைக் கீழே தட்டி விட்டன. அந்த குவியலின் உச்சியில் இருந்த நகைகள் கீழே சரிந்து சிறிய சிறிய நகைக் குவியல்களாக மாறி அவர்களையும் கீழே வீழ்த்தியது.

அந்த மாவீரர்கள் அந்த குவியலின் உட்புறம் டிராகனைப் பார்க்க முடியவில்லை.

‘அது இங்கே தான் இருக்க வேண்டும்,’ என்று சர் தாமஸ் கூறினார். ‘என்னால் அதைக் கேட்க முடிகிறது’ என்றார்.

அந்த சமயத்தில் டேம் சோஃபியா அங்கே ஒரு செதிள் கொண்ட சிகப்பு நிற உருவத்தைக் கண்டாள். அவள் அதை இழுத்தாள். ரத்தினக் கற்கள் உருண்டோடி விட்டன. அங்கே ஒரு டிராகன் இருந்தது, ஆனால் அது ஒரு பெரிய நாயின் உருவத்தைக் காட்டிலும் பெரிதாக இல்லை. அதன் உடல் முழுவதும் அடர் சிகப்பு நிறத்தினால் ஆன செதிள்களால் மூடப்பட்டும் மாணிக்கங்கள் போன்று ஜொலித்துக் கொண்டும் இருந்தது.

டேம் சோஃபியாவின் கண்கள் விரிந்தன.

‘டிராகனா?’ என்று அவள் குழப்பத்துடன் கேட்டாள்.

டிராகன் தூக்கத்தில் இருந்து உடனே விழித்துக் கொண்டது.

‘நீங்கள் யார்? தயவுசெய்து என்னைக் கீழே விடுங்கள்….’ என்று அந்த டிராகன் பேசத் தொங்கியது. அந்த அறையைச் சுற்றிப் பார்க்கத் தொடங்கியதும் அதன் பச்சை நிறக் கண்கள் அதிர்ச்சியால் அகலத் திறந்தன. ‘என் வீடா இது? என்ன செய்து விட்டீர்கள்?’ என்றது.

டேம் சோஃபியாவின் கைகளில் நெளிந்து கொண்டிருந்த டிராகனை நோக்கி சர் ஆடி மற்றும் சர் தாமஸ் நெருங்கினார்கள்.

‘நீ தானே இந்த கிராமத்தையே பயம் காட்டி அலற விட்டுக் கொண்டிருக்கும் டிராகன்?’ என்று அந்த பிராணியிடம் சர் தாமஸ் கேட்டார்.

‘அந்த கிராமமா? நான் ஒரு பொழுதும் கீழே அங்கே செல்வதே இல்லை. அவர்கள் மிகவும் கஞ்சத்தனமானவர்கள். நான் இங்கேயே தங்கிக் கொண்டு நகை செய்து கொண்டிருக்கிறேன்’ என்றது.

டிராகன் அந்த மேஜையைப் பார்த்ததும் டேம் சோஃபியாவின் கையில் இருந்து உதறிக் கொண்டு ஓடியது. ரத்தினக்கற்களின் பெருங் குவியல் சரிந்த பொழுது அந்த மேஜையே பல துண்டுகளாக நொறுங்கிக் கிடந்தது. அந்த டிராகன் மெல்ல நடந்து வந்து அந்த கண்ணாடியை எடுத்துப் பார்த்தது. தனது மூக்கின் மீது மாட்டிக் கொண்டு அந்த கண்ணாடி வழியாக பார்த்த பொழுது அந்த கண்ணாடி இனிமேல் பழுது பார்க்க முடியாதபடி உடைந்திருப்பதைக் கண்டது.

அந்த டிராகன் அலறியது. அந்த கண்ணாடிகளைத தூர எறிந்தது. தனது கை நகங்களுக்கு மத்தியில் தன் தலையைப் புதைத்துக் கொண்டது. அது ஒரு பந்தாக மடங்கி, தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்தது. அதனால் தரை மீது தீப்பொறிகள் சிறிய அளவில் தாவிச் சென்றன.

‘என்ன காரியம் செய்து விட்டீர்கள்? எனது கண்ணாடி இல்லாமல் என்னால் எதையும் பார்க்க முடியாது. அனைத்தையும் நீங்கள் அழித்து விட்டீர்களே! போய்த் தொலையுங்கள், முட்டாள் மனிதர்களே!’ என்று அழுதது.

அந்த மாவீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

‘இந்த மிருகம் தீங்கற்றதாகத் தான் தெரிகிறது,’ என்றான் சர் ஆடி. ‘இது ஒரு கோழிக்குஞ்சைக் காட்டிலும் பெரிய எதையும் தூக்கிச் செல்ல முடியுமா என்பதே சந்தேகம் தான். அதற்கான ஆர்வம் அதற்கு இல்லை' என்றார். இதயம் உடைந்து போன அந்த டிராகனை அவர் கனிவுடன் பார்த்தார். அந்த டிராகனின் அழுகையைக் காட்டிலும் உரத்த குரலில் பேசினார், 'அந்த கிராமத்து மக்கள் பொய் கூறியிருக்கிறார்கள், இப்பொழுது நாம் என்ன செய்யலாம்?’ என்றார்.

‘நாம் இப்பொழுது அந்த கிராமத்திற்கு திரும்பச் சென்று இங்கே நடைபெற்றுள்ள சேதத்தைச் சரி செய்வதற்கு அவர்களிடம் இருந்து உதவி பெற வேண்டும்’ என்று டேம் சோஃபியா கூறினாள். தேம்பித் தேம்பி அழுது கொண்டிருக்கும் அந்த மிருகத்திடம், 'கவலைப்படாதே, நாங்கள் திரும்பி வருவோம்' என்று கூறினாள்.

அந்த மாவீரர்கள் அந்த குகையில் இருந்து வெளியேறி அந்த மலையில் இருந்து வேகமாக கீழே இறங்கி கிராமத்தை நோக்கி நடந்தார்கள். அவர்கள் கீழே இறங்கிய பொழுது காலை நேரம் தொடங்கி விட்டது. கிராமத்து மக்கள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்து வெளியே வந்து விட்டனர். தெருக்களில் நடமாடிக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

அந்த மாவீரர்கள் தங்களால் முடிந்த எண்ணிக்கையில் ஆட்களைத் திரட்டினார்கள். தாங்கள் பார்த்த விஷயத்தையும் மற்றும் செய்திருப்பதையும் அவர்களிடம் கூறினார்கள்.

அதைக் கேட்ட ஒரு கிராமத்து மனிதர் ‘இது ஒரு உளறலான செய்தி!’ என்று உரத்த குரலில் கூறினார்.

‘அந்த டிராகன் என்பது மிகப்பெரிய உருவம் கொண்டது மற்றும் ஆபத்தானது!’ என்று மற்றொரு நபர் ஓங்கிப் பேசினார்.

‘நீங்கள் எங்களை நம்பா விட்டால், இந்த நிலத்தின் மாவீரர்களான நாங்கள் உங்களை ஆணை இடுகிறோம். எங்களைப் பின்தொடர்ந்து வாருங்கள், நீங்களே அங்கே வந்து பாருங்கள்’ என்று டேம் சோஃபியா தன் வாளை உயர்த்தி அறிவித்தாள்.

அந்த கிராமத்து மக்கள் முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் ஒரு மாவீரரின் ஆணைகளை அவர்களால் மீற இயலாது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். அந்த மாவீரர்கள் அந்த கிராமத்து மக்களை அந்த கிராமத்தை விட்டு வெளியே வழி நடத்திச் சென்றார்கள். மலையின் உச்சியை அடைந்து குகைக்குள் நுழைந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் டிராகனின் பெரிய குகையை அடைந்து விட்டார்கள். அந்த குகை முன் போலவே சீரழிந்து கிடப்பதைப் பார்த்தார்கள். அந்த இடிபாடுகளுக்கு நடுவே அந்த சிறிய டிராகன் இன்னமும் தேம்பி அழுது கொண்டிருந்தது.

‘இது தான் அந்த டிராகனா?’ என்று அந்த தாடி வைத்த கிராமத்து மனிதர் கேட்டார்.

‘இங்கே வேறு எந்த டிராகனும் கிடையாது,’ என்று சர் ஆடி கூறினார்.

அந்த கிராமத்து மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். அவர்களில் ஒரு சிறுவன் மெதுவாகத் தவழ்ந்து சென்று அழுது கொண்டிருந்த டிராகனைச் சுற்றி தனது கைகளால் அன்புடன் தழுவிக் கொண்டான். அவனும் அதனுடன் சேர்ந்து அழத் தொடங்கினான்.

‘பாவம் இந்த டிராகன், மிகவும் பாவம் இந்த டிராகன்?’ என்று அந்த சிறுவன் தேம்பி அழுதான்.

‘என்ன காரியம் நாம் செய்து விட்டோம்’ என்று ஒரு கிராமத்து மனிதர் மன வருத்தத்துடன் கேட்டார். 

‘மிகவும் பாவமாக இருக்கிறது. இதை நாம் சரி செய்ய வேண்டும்,’ என்று மற்றொருவர் கூறினார்.

‘நான் ஒரு தச்சுத் தொழிலாளி,’ என்றார் ஒரு கிராமத்து மனிதர். ‘ஒரு புதிய மேஜை மற்றும் நாற்காலிகளைச் செய்து தரப் போகிறேன்’ என்றார்.

‘நான் மூக்குக் கண்ணாடி செய்பவர், நான் உனது மூக்குக் கண்ணாடியைச் சரி செய்து தருகிறேன்’ என்று மற்றொரு நபர் கூறினார்.

அந்த டிராகனும் தனது தலையை உயர்த்தி புன்னகை செய்தது. ‘உங்களுக்கு மிக்க ந்னறி’ என்றது.

அந்த மாவீரர்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள். அந்த குகையை விட்டு வெளியேறி இனிமேல் வாழ்க்கையில் புதிய சாதனைகள் படைப்பதற்காக நடக்கத் தொடங்கினார்கள். அந்த கிராமத்திற்கு அமைதி மற்றும் நீதியைக் கொண்டு வந்து விட்டார்கள். அந்த கிராமத்தில் வசித்து வந்த மக்களிடையே தோன்றியுள்ள மாற்றத்தைக் கண்டு அவர்கள் நம்பிக்கையாக உணர்ந்தார்கள. அந்த கிராமத்தினர் இனிமேல் ஒரு பொழுதும் வதந்திகளை நம்ப மாட்டார்கள் மற்றும் யாரையும் தவறாகத் தீர்மானிக்க மாட்டார்கள்.

Enjoyed this story?
Find out more here