KidsOut World Stories

An Scuab Phéinte Dhraíochta    
Previous page
Next page

An Scuab Phéinte Dhraíochta

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

COGG logo

 

CCEA Logo

 

 

 

 

 

An Chomhairle um Oideachas Gaeltachta agus Gaelscolaíochta

 

 

 

An Scuab Phéinte Dhraíochta

Seanscéal Síneach

 

 

 

 

 

 

 

Uair amháin fadó, bhí fear óg ann. Ma Liang ab ainm dó. Bhí sé bocht agus cineálta agus bhí an oiread sin dúile aige sa líníocht gur tharraing sé pictiúir gach áit a raibh sé. Oíche amháin, bhí brionglóid aige gur thug seanfhear scuab phéinte dhraíochta dó agus gur iarr sé air í a úsáid chun cabhrú le daoine bochta. Nuair a mhúscail Ma Liang, fuair sé an scuab phéinte dhraíochta ar a dheasc.

Ón lá sin, bhain Ma Liang úsáid as an scuab phéinte nuair a bhí cabhrú ó dhaoine bochta.

Nuair a chonaic Ma Liang nach raibh uisce ag na daoine chun úsáid sna páirceanna, tharraing sé abhainn agus go tobann bhí abhainn nua ann. Ansin bhí daoine in ann uisce a thabhairt ón abhainn chuig an bpáirc chun cabhrú lena gcuid barr a fhás. Nuair a chonaic sé na feirmeoirí ag streachailt chun bia a chur ar fáil dá gclann tharraing sé níos mó bia dóibh le hithe. Níorbh fhada go raibh a fhios ag a lán daoine faoin scuab phéinte dhraíochta agus go raibh siad buíoch de Ma Liang.

Ach bhí fear saibhir sprionlaithe ina chónaí sa tsráidbhaile agus shocraigh sé go ngoidfeadh sé an scuab phéinte ón bhfear óg sa tslí is go mbeadh sé in ann í a úsáid chun éirí níos saibhre. Mar sin de, chuir sé a shearbhóntaí go teach Ma Liang chun an scuab phéinte dhraíochta a ghoid.

Nuair a fuair sé an scuab, mhothaigh sé an-sásta agus d’iarr sé ar a chairde teacht chuig a theach sa chaoi is go mbeadh sé in ann an scuab a thaispeáint dóibh. Tharraing sé a lán pictiúr, ach níor tháinig beocht i gceann ar bith acu dó. Bhí an-fhearg air nach raibh an scuab phéinte ag obair dó, agus mar sin de, chuir sé fios ar Ma Liang.

Dúirt sé leis an bhfear óg, “Má tharraingíonn tú dornán pictiúr dom agus beocht a chur iontu, scaoilfidh mé saor thú.”

Ní raibh fonn ar Ma Liang cabhrú le drochdhuine mar é, ach rinne sé machnamh.

Dúirt seisean leis an drochdhuine, “Cad é atá tú ag iarraidh orm a tharraingt?”

Dúirt an fear saibhir, “Teastaíonn sliabh óir uaim. Rachaidh mé ann chun ór a bhailiú.”

Ach tharraing an fear óg farraige ar dtús.

Bhí fearg ar an bhfear saibhir, “Cad chuige ar tharraing tú pictiúr den fharraige? Sliabh óir atá uaim. Tarraing é go gasta!”

Agus ansin tharraing an fear óg sliabh óir a bhí i bhfad ar shiúl ón bhfarraige.

Dúirt an fear saibhir, “Tarraing long mhór go gasta. Ba mhaith liom dul ansin chun ór a bhailiú.”

Rinne an fear óg mionghaire go ciúin agus tharraing sé long mhór. Léim an fear saibhir isteach sa long agus d’imigh sé chun an t-ór a fháil ach nuair a sheol an long isteach i lár na farraige, tharraing Ma Liang tonn mhór a scrios an long agus ní fhaca aon duine an fear saibhir sa tsráidbhaile riamh arís.

Ina dhiaidh sin, bhí saol sona sásta ag an bhfear óg lena theaghlach féin. Bhain sé úsáid as an scuab phéinte dhraíochta chun cabhrú leis na daoine bochta mar a d’iarr an seanfhear air a dhéanamh. Bhí clú agus cáil ar an scuab phéinte dhraíochta freisin agus bhí grá ag gach duine uirthi.

 

 

Creidiúintí

Scríbhneoir

 Anonymous

Aistritheoir

Micheál Ó Máirtín

Profú

Pól Ó Cainín

Ceol Téama

 'Chinese in Russia' le maestro-misha2012 on Audiojungle

Obair ealaíne

Shutterstock

Enjoyed this story?
Find out more here