KidsOut World Stories

Το λεωφορείο για το σχολείο Anonymous    
Previous page
Next page

Το λεωφορείο για το σχολείο

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

 

 

 

Το λεωφορείο για το σχολείο
 

 

 

 

 

 

 

 *

Αυτό που άρεσε περισσότερο στον Χοακίν στην Αγγλία ήταν το λεωφορείο. Αυτός και η μητέρα του έπαιρναν το λεωφορείο κάθε μέρα για να πάνε στο νέο σχολείο του Χοακίν. Του άρεσε να παρατηρεί γύρω του τους διαφορετικούς επιβάτες.

Οι περισσότερες θέσεις ήταν πιασμένες από ανθρώπους που πήγαιναν στη δουλειά τους. Φορούσαν κομψά ρούχα και κρατούσαν τσάντες και χαρτοφύλακες. Άλλες θέσεις ήταν πιασμένες από μαθητές όπως ο Χοακίν. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν μεγαλύτεροι και φορούσαν ασορτί φόρμες.

Ένας από τους αγαπημένους επιβάτες του Χοακίν ήταν μια κυρία με άσπρα μαλλιά. Κρατούσε και ένα μικρό καφέ σκυλί στην τσάντα της. Η κυρία είπε ότι το σκυλί ήταν νευρικό. Ο Χοακίν φρόντιζε πάντα να το χαϊδεύει απαλά.

Ο Χοακίν δεν ήξερε καλά Αγγλικά, η μητέρα του όμως ήξερε. Όταν έμπαιναν στο λεωφορείο, εκείνη ζήταγε το εισιτήριο. Ο οδηγός του λεωφορείου τότε εκτύπωνε τα εισιτήριά τους.

Κάθε πρωί εκείνη έλεγε «Δύο με επιστροφή για το Μπλάκφραιερς.» Όταν κατέβαιναν απ' το λεωφορείο έβαζε τον Χοακίν να λέει «Ευχαριστούμε πολύ.» Οι λέξεις δεν του ήταν οικείες, όμως, με εξάσκηση, συνήθισε να τις προφέρει.

Οι περισσότεροι μαθητές στο σχολείο του Χοακίν ήταν Άγγλοι. Πολύ συχνά καθόταν μόνος του σε μια γωνία της τάξης. Η δασκάλα του ήταν φιλική, όμως ο Χοακίν ήταν ντροπαλός. Έδινε μονολεκτικές απαντήσεις και δεν σήκωνε το χέρι του. Ανησυχούσε μήπως πει κάτι λάθος στα Αγγλικά. Δεν ήθελε καθόλου να μπερδεύει τη γραμματική ή να προφέρει κάτι λάθος. Ο Χοακίν ήθελε να τελειοποιήσει τα Αγγλικά του πριν τα μιλήσει, ποτέ όμως δεν εκμεταλλευόταν την ευκαιρία να εξασκηθεί.

Στις αρχές του Δεκέμβρη, η μητέρα του Χοακίν κρυολόγησε. Ντύθηκε και έντυσε και τον Χοακίν με χοντρά ρούχα. Τύλιξε ένα μακρύ κασκόλ γύρω από τον λαιμό της. Ο Χοακίν είχε αρρωστήσει ξανά στο παρελθόν, όμως το κρύο της Βρετανίας ήταν τσουχτερό και σκοτεινό.

Ο άνεμος περόνιαζε τα δάχτυλά του. Καθώς πήγαιναν στη στάση, η μητέρα του ριγούσε και έβηχε. Ο Χοακίν έσφιξε τα παγωμένα της δάχτυλα.

Το λεωφορείο έφτασε και αυτοί περίμεναν τους άλλους επιβάτες να μπουν μέσα. Η μητέρα του Χοακίν έβηξε ξανά και είπε, «Ζήτα το εισιτήριο Χοακίν.»

Ο Χοακίν πήρε μια βαθιά ανάσα. Προχώρησε μέσα στο λεωφορείο και κοίταξε γύρω του. Ως συνήθως υπήρχε πολύς κόσμος. Ήταν όλοι απασχολημένοι με τα βιβλία ή τα κινητά τους. Η ηλικιωμένη κυρία και ο σκύλος της ήταν οι μόνοι που κοιτούσαν. Η κυρία χαμογέλασε στον Χοακίν.

Παίρνοντας μια μεγάλη ανάσα, ο Χοακίν κοίταξε τον οδηγό και με την πιο ευγενική φωνή του είπε: «Δύο εισιτήρια για το Μπλάκφραις.»

Ο οδηγός του λεωφορείου τον κοίταξε μπερδεμένος, «Μπλάκφραις;»

Ο Χοακίν ένιωσε το πρόσωπό του να κοκκινίζει, «Για το Μπλάκφραις. Το σχολείο μου είναι στο Μπλάκφραις.»

«Εννοείς Μπλακφράιερς;»

«Ναι», έγνεψε ο Χοακίν.

Κάποιοι επιβάτες σήκωσαν το βλέμμα τους από τα τηλέφωνά τους. Φάνηκαν να ενοχλούνται από την καθυστέρηση που προκαλούσε ο Χοακίν. Μόλις η μητέρα του Χοακίν πλήρωσε τα εισιτήρια, εκείνος άρπαξε το χέρι της και έκρυψε το πρόσωπό του.

Ο Χοακίν ένιωσε ντροπιασμένος. Είχε προσπαθήσει να βοηθήσει τη μητέρα του, όμως είχε αποτύχει. Κλαψουρίζοντας, ο Χοακίν κοιτούσε το πάτωμα για το υπόλοιπο της διαδρομής. Όταν κατέβηκαν από το λεωφορείο, ο Χοακίν δεν είπε «Ευχαριστούμε» στον οδηγό του λεωφορείου όπως έκανε συνήθως. Η μητέρα του έπρεπε να ευχαριστήσει τον οδηγό η ίδια.

Για το υπόλοιπο της ημέρας, ο Χοακίν ήταν πιο ήσυχος απ’ ότι συνήθως. Δεν προσπάθησε να μιλήσει στη δασκάλα του παρότι εκείνη τον ενθάρρυνε. Δεν τολμούσε να μιλήσει σε περίπτωση που έκανε κι άλλο λάθος.

Όταν τον πήρε από το σχολείο, η μητέρα του Χοακίν ένιωθε καλύτερα απ' ότι το πρωί.

Χαμογέλασε στον Χοακίν καθώς τον αγκάλιαζε.«Είχες καλή μέρα;», τον ρώτησε.

Ο Χοακίν δεν απάντησε.

Η μητέρα του γονάτισε δίπλα του και χάιδεψε απαλά τα μαλλιά του. «Τι συμβαίνει, Χοακίν;»

«Όλη μέρα ντρέπομαι και ανησυχώ για τα αγγλικά μου. Προσπάθησα να σε βοηθήσω, αλλά δεν μπόρεσα. Θέλω τα αγγλικά μου να είναι τέλεια, αλλά με τρομάζει να μιλάω. Θα ήταν τόσο εύκολο αν όλοι στην Αγγλία μιλούσαν Ισπανικά ή κάτι που να μπορούσα να καταλάβω. Είναι τόσο δύσκολο. Θέλω να πάω σπίτι μου.»

Η μητέρα του Χοακίν άκουγε προσεκτικά.

Όταν ο Χοακίν έκανε μια παύση για να σκουπίσει τα δάκρυά του, εκείνη είπε: «Δεν πειράζει, αγάπη μου. Το να μαθαίνεις καινούργια πράγματα παίρνει χρόνο. Το καταλαβαίνω. Είσαι τόσο καλό παιδί που ήθελες να με βοηθήσεις. Σ’ ευχαριστώ.»

Τον φίλησε στο μέτωπο. «Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος. Κανείς δεν είναι τέλειος. Απλώς χρειάζεται να έχεις αυτοπεποίθηση.» Χαμογέλασε. «Τα πας τόσο καλά και είμαι περήφανη για σένα. Μην τα παρατάς, Χοακίν.»

Ο Χοακίν έγνεψε.

Στο δρόμο για το λεωφορείο, αναλογίστηκε τα λόγια της μητέρας του και συνειδητοποίησε πως είχε δίκιο. Ακόμη και οι καλύτεροι άνθρωποι καμιά φορά τα θαλασσώνουν και κάνουν λάθη. Ο Χοακίν υπέθεσε ότι αυτό που έκανε καλύτερους αυτούς τους ανθρώπους ήταν ότι σηκώθηκαν και προσπάθησαν ξανά την επόμενη μέρα. Αν ακουγόταν σίγουρος για τον εαυτό του και είχε το κεφάλι του ψηλά, τότε μπορούσε να κάνει τα πάντα.  

Το λεωφορείο είχε φτάσει για να τους πάει στο σπίτι. Το λεωφορείο ήταν και πάλι γεμάτο και ο Χοακίν παρατήρησε ανθρώπους με κοστούμια, μαθητές και κυρίες με σκύλους, οι οποίοι μιλούσαν μεταξύ τους ή στα τηλέφωνά τους. Μιλούσαν με αυτοπεποίθηση και, αν έκαναν κάποιο λάθος, το έριχναν στην πλάκα.

Όταν έφτασαν στη στάση τους, ο Χοακίν και η μητέρα του κατέβηκαν από το λεωφορείο, ο Χοακίν γύρισε προς τον οδηγό του λεωφορείου και φώναξε «Ευχαριστώ!» γεμάτος αυτοπεποίθηση.

Ο οδηγός του λεωφορείου χαμογέλασε και τον ευχαρίστησε και εκείνος. Καθώς ο Χοακίν και η μητέρα του περπατούσαν προς το σπίτι, αποφάσισε ότι τα λάθη δεν ήταν τόσο άσχημα τελικά.

Enjoyed this story?
Find out more here