KidsOut World Stories

பள்ளிக்கு பேருந்து    
Previous page
Next page

பள்ளிக்கு பேருந்து

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

 

 

 

பள்ளிக்கு பேருந்து
 

 

 

 

 

 

 

 *

ஜோக்குவினுக்கு இங்கிலாந்தில் மிகவும் பிடித்த விஷயம் பேருந்து தான். ஜோக்குவினும் அவனது தாயும் ஒவ்வொரு நாளும் அவனது பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு பேருந்தைப் பிடித்தாக வேண்டும். பேருந்தில் பல்வேறு பயணிகளைப் பார்ப்பது அவனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

பேருந்தின் பெரும்பாலான இருக்கைகள், வேலைக்குச் செல்கின்ற மக்களால் நிரம்பி இருக்கும். அவர்கள் நன்கு உடை அணிந்திருப்பார்கள், கையில் பைகள் அல்லது சிறிய பெட்டிகள் வைத்திருப்பார்கள். பிற இருக்கைகள் ஜோக்குவினைப் போன்ற பள்ளிச் சிறுவர்களால் நிரம்பி இருக்கும். அவர்களில் நிறையப் பேர் அவனை விட மூத்தவர்களாகவும் பொருத்தமான சீருடை அணிந்தவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.

அதில் ஜோக்குவினுக்குப் பிடித்தமான பயணி, வெள்ளை முடி கொண்ட ஒரு பெண் ஆவார். அவள் தனது பையில் பழுப்பு நிற நாய்க்குட்டி ஒன்றை வைத்திருப்பார். தனது நாய் பதற்றம் கொண்டது என்று அந்த பெண் கூறினார். ஜோக்குவின் எப்பொழுதும் அந்த நாயை மெல்ல தடவிக் கொடுப்பான்.

ஜோக்குவினுக்கு ஆங்கிலம் அதிகம் தெரியாது, ஆனால் அவனது தாய் ஆங்கிலம் நன்கு படித்திருந்தாள். அவர்கள் பேருந்தில் ஏறியதும் கட்டணம் எவ்வளவு என்று கேட்பாள். அந்த பேருந்து ஓட்டுநர் அவர்களது பயணச்சீட்டுகளை அச்சிட்டுத தருவார்.

ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் அவனது தாய் பேருந்து ஓட்டுநரிடம், 'பிளாக்ஃபிரையர்ஸுக்குப் போய் வர இரண்டு பயணச் சீட்டுகள்' என்று கேட்பார். அவர்கள் பேருந்தை விட்டு இறங்கும் பொழுது, அவள் ஜோக்குவினை, 'மிக்க நன்றி' என்று கூறச் செய்வாள். அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்கு பழக்கமில்லாது தோன்றும், ஆனால் பயிற்சியின் மூலமாக அந்த வார்த்தைகளை சரியாக உச்சரிக்க கற்றுக் கொண்டான்.

ஜோக்குவினின் பள்ளி மாணவர்கள் பெரும்பான்மையானவர்கள் ஆங்கிலேயர்கள். அவன் பெரும்பாலும் தனியாக வகுப்பின் பக்கவாட்டில் அமர்ந்து இருப்பான். அவனது ஆசிரியர் மிகவும் நட்பானவர், ஆனால் ஜோக்குவின் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவன். அவன் ஒரே-வார்த்தையில் பதில் கூறுபவன் மற்றும் தனது கையை உயர்த்துவதே இல்லை. ஆங்கிலத்தில் எதையும் தவறுதலாக பேசி விடுவோமோ என்று கவலைப்பட்டான். இலக்கணத்தை தவறுதலாக உபயோகிக்கவோ அல்லது வார்த்தைகளைத் தவறாக உச்சரிக்கவோ அவன் விரும்பவில்லை. ஜோக்குவின் தான் பேசுவதற்கு முன்பாக ஆங்கிலத்தைக் கச்சிதமாக கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பினான் ஆனால் அதைப் பயிற்சி செய்வதற்கு வாய்ப்பே ஏற்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

டிசம்பர் மாத தொடக்கத்தில் ஜோக்குவினின் தாய்க்கு ஜலதோஷம் பிடித்தது. அவளும் ஜோக்குவினும் தடிமனான உடைகளை உடுத்திக் கொண்டார்கள். அவள் தனது தலையைச் சுற்றிலும் ஒரு நீண்ட சால்வையை போர்த்திக் கொண்டாள். ஜோக்குவின் இதற்கு முன் குளிரை அனுபவித்திருக்கிறான், ஆனால் பிரிட்டிஷ் குளிர் காலம் கசப்பானது மற்றும் இருண்டது.

குளிர் காற்று விரல் நுனிகளைக் கடித்தது. பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி அவர்கள் நடக்கும் பொழுது அவனது தாய் குளிரால் நடுங்கினாள் மற்றும் இறுமினாள். ஜோக்குவின் அவளது குளிர்ந்த விரல்களைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

பேருந்து வந்து விட்டது, மற்றும் அவர்கள் மற்ற பயணிகள் ஏறுவதற்காக காத்திருந்தார்கள். ஜோக்குவினின் தாய் இருமியவாறு அவனிடம், 'கட்டணம் எவ்வளவு என்று கேள் ஜோக்குவின்' என்றாள்.

ஜோக்குவின் ஒரு ஆழமான சுவாசத்தை எடுத்துக் கொண்டான். பேருந்தில் நுழைந்தவாறு சுற்றிலும் பார்த்தான். வழக்கம் போலவே நிறைய மக்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் தங்களது போன் அல்லது புத்தகத்தால் கவனம் ஈர்க்கப்பட்டவர்களாக இருந்தார்கள். முதிய பெண்ணும் அவளது நாயும் தான் அவர்களை ஏறிட்டுப் பார்த்தனர். அந்த பெண் ஜோக்குவினைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

சற்றே தன்னம்பிக்கையுடன், ஜோக்குவின் பேருந்து ஓட்டுநரைப் பார்த்து தனது பணிவான குரலில், 'பிளாக்ஃப்ரைஸுக்கு இரண்டு பயணச் சீட்டுகள்' என்றான்.

பேருந்து ஓட்டுநர் அவனை குழப்பத்துடன் பார்த்தவர், 'பிளாக்ஃப்ரைஸா?' என்று கேட்டார்.

ஜோக்குவின் தன் முகம் சிவப்பதை உணர்ந்தான். 'பிளாக்ஃப்ரைஸ், எனது பள்ளி பிளாக்ஃப்ரைஸில் தான் இருக்கிறது' என்றான்.

'ஓ, பிளாக்ஃப்ரையர்ஸ் என்று சொல்கிறாயா?'

ஜோக்குவின், 'ஆம்' என்று தலையாட்டினான்.

மற்ற பயணிகளில் சிலர் தங்களது போனில் இருந்து கவனத்தை எடுத்து அவனைப் பார்த்தனர். ஜோக்குவினால் தாமதம் ஏற்படுவதைக் கண்டு எரிச்சல் அடைந்தனர். ஜோக்குவினது தாய் பயணச்சீட்டுகளுக்கான பணத்தை அளித்ததும், அவன் அவளது கையைப் பற்றிக் கொண்டு தனது முகத்தை மூடிக் கொண்டான்.

ஜோக்குவின் வெட்கமாக உணர்ந்தான். அவன் தனது தாய்க்கு உதவி செய்வதற்குத் தான் முயற்சி செய்திருந்தான்.ஆனால் அவன் தோல்வி அடைந்து விட்டான். ஜோக்குவின் அதன் பின் பயணம் முடியும் வரையில் கீழே பார்த்துக் கொண்டும், தும்மிக் கொண்டும் வந்தான். அவர்கள் பேருந்தை விட்டு இறங்குகையில் பேருந்து ஓட்டுநரிடம் வழக்கம் போல 'உங்களுக்கு நன்றி' என்று கூறவில்லை. ஆனால் அவனது தாய் தான் அந்த ஓட்டுநருக்கு நன்றி கூற வேண்டி இருந்தது.

அந்த நாளின் மீதி நேரம் முழுவதும், ஜோக்குவின் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் அமைதியாகவே இருந்தான். தனது ஆசிரியை அவனைப் பேசுவதற்கு ஊக்கம் தந்தாலும், அவன் பேச முயற்சி செய்யவில்லை. தான் இன்னொரு முறை தவறாகப் பேசி விடுவோமா என்ற பயத்தில் பேசவே முன்வரவில்லை.

பள்ளியில் இருந்து வரும் ஜோக்குவினை அழைக்க வந்த பொழுது அவனது தாய், அவனிடம் அவள் காலையில் இருந்ததை விட இப்பொழுது சற்று நலமாக உணர்வதாக கூறினார்.

ஜோக்குவின் அவளைக் கட்டிக் கொண்டதும் அவள் புன்னகைத்தவாறு, 'இன்று பள்ளி உனக்கு சிறப்பான நாளாக இருந்ததா?' என்று கேட்டாள்.

ஜோக்குவின் பதில் கூறவில்லை.

அவனது தாய் அவனருகே அமர்ந்து அவனது தலைமுடியை மெல்லக் கோதினாள். ‘ஜோக்குவின், ஏதேனும் சரியில்லையா?' என்றாள்.

'நாள் முழுவதும் எனது ஆங்கிலம் பற்றி நான் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டும் கவலைப்பட்டுக் கொண்டும் இருக்கிறேன். உனக்கு உதவி செய்ய முயற்சி செய்தேன். ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. எனது ஆங்கிலம் கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன், ஆனால் பேசுவதற்கு பயமாக இருக்கிறது. இங்கிலாந்தில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் ஸ்பானிஷ் மொழியில் அல்லது எனக்குப் புரிகின்ற ஒரு மொழியில் பேசினால் எளிதாக இருந்திருக்கும். இது மிகவும் கடினமாக இருக்கிறது. நான் நம் நாட்டிற்குப் போக விரும்புகிறேன்' என்றான்.

ஜோக்குவினின் தாய் அவன் பேசுவதைக் கவனமாக கேட்டாள்.

ஜோக்குவின் தனது கண்ணீரைத் துடைப்பதற்காக பேசுவதை சற்று நிறுத்திய பொழுது, அவள் கூறினாள், 'அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை கண்ணா. புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்வது காலம் எடுத்துக் கொள்ளும். நான் அதை அறிவேன். எனக்கு உதவி செய்ய விரும்பும் நீ ஒரு நல்ல பையன். உனக்கு நன்றி' என்றாள்.

ஜோக்குவினின் நெற்றியில் அவள் முத்தமிட்டாள். 'நீ கச்சிதமான மொழியில் பேசத் தேவையில்லை. யாரும் கச்சிதமாக பேச முடியாது. நீ தன்னம்பிக்கையுடன் இருந்தால் போதும்' என்று கூறினாள். 'நீ சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறாய், உன்னை நினைத்து நான் பெருமைப்படுகிறேன். மனதைத் தளர விடாதே ஜோக்குவின்' என்றாள்.

ஜோக்குவின் தலையாட்டினான்.

பேருந்து நிறுத்தத்திற்குச் செல்லும் வழியில் ஜோக்குவின் தனது தாயின் வார்த்தைகளை யோசித்துப் பார்த்தான். அவள் கூறியது தான் சரி என்று அவன் உணர்ந்து கொண்டான். மிகப் புத்திசாலிகள் கூட சில நேரங்களில் தவறுகள் புரிவதுண்டு. அடுத்த நாளும் அவன் மீண்டும் முயற்சி செய்து வெற்றி பெற்றால் போதும், அதுவே சிறப்பு என்று கருதிக் கொண்டான். தன்னம்பிக்கையுடனும் நிமிர்ந்த பார்வையுடன் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டால், அவனால் எதையும் சாதிக்க முடியும்.

அவர்கள் வீட்டிற்கு திரும்புவதற்கு பேருந்து வந்து விட்டது. அந்த பேருந்து மீண்டும் நிரம்பி விட்டது. நல்ல ஆடை அணிந்த மக்கள், பள்ளிக் குழந்தைகள், மற்றும் வளர்ப்பு நாய்களுடன் பெண்கள் ஆகியோர் இருத்தாலும் அவர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் பேசிக் கொண்டோ அல்லது தங்களது போனில் பேசிக் கொண்டோ இருந்தார்கள். அவர்கள் தன்னம்பிக்கையுடன் பேசிக் கொண்டார்கள், பேச்சில் ஏதேனும் தவறு நேர்ந்தால் கூட சிரித்துக் கொண்டு அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் விடுவார்கள்

ஜோக்குவினும் அவனது தாயும் அவர்களது பேருந்து நிறுத்தத்திற்கு வந்த பொழுது, பேருந்தில் இருந்து எழுந்து கொண்டார்கள். ஜோக்குவின் பேருந்து ஓட்டுநரைப் பார்த்து மிக்க தன்னம்பிக்கையுடன் 'உங்களுக்கு நன்றி!' என்றான்.

பேருந்து ஓட்டுநரும் புன்னகைத்து அவரும் அவனுக்கு தனது நன்றியைத் தெரிவித்தார். ஜோக்குவினும் அவனது தாயும் அவர்களது வீட்டிற்கு நடந்து செல்லும் பொழுது ஜோக்குவின் முடிவு செய்து கொண்டான். தனது தவறுகள் அப்படி ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை.

Enjoyed this story?
Find out more here