KidsOut World Stories

Layla i Majnun Awalkhan Ahmadzai and Emal Jabarkhail    
Previous page
Next page

Layla i Majnun

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

 

Layla i Majnun

 

a small red heart that's breaking

 

 

 

 

 

*

Qays ibn al-Mulawwah był tylko chłopcem kiedy zakochał się w Layli Al-Aamiriya. Był pewien swojej miłości  od pierwszego dnia kiedy zobaczył ją w maktab (tradycyjnej szkole). Po krótkim czasie, zaczął pisać piękne poematy o Layli i czytał je na głos na rogu ulicy każdemu, kto by chciał słuchać. Pasja z jaką pokazywał swoją miłość sprawiła, że ludzie zaczęli go nazywać Majnun, co znaczy ‘szalony’.

Pewnego dnia, Majnun odważył się zapytać ojca Layli o pozwolenie, żeby poślubić jego córkę, ale ten odmówił. Ojciec stwierdził, że takie małżeństwo byłoby skandalem. To nie byłoby właściwe dla jego córki, żeby poślubiła kogoś kto jest nazywany szalonym. Co więcej, Layla miała wyjść za kogoś innego – starszego mężczyznę z pobliskiej wioski.

Majnun był zrozpaczony i opuścił swój dom i swoją rodzinę i zniknął w dziki ląd, gdzie żył smutne życie wśród zwierząt. To właśnie w dzikim lądzie Majnun spędzał swoje dni pisząc poematy do swojej kochanki.Layla była zmuszona wyjść za innego mężczyznę, mimo że go nie kochała i nadal miała uczucia do Majnuna. Mimo że Layla nie kochała swojego męża, była lojalną córką i została wierną żoną.

Wiadomość o małżeństwie przygnębiła Majnuna, który kontynuował życie w samotności, odmawiając powrotu do domu do swojej matki i ojca.

Matka i ojciec Majnuna tęsknili za swoim synem i codziennie prosili o jego powrót. Zostawiali dla niego jedzenie w ogrodzie z nadzieją że pewnego dnia wróci do nich. Ale Majnun żył samotnie, pisząc swoje poematy i z nikim nie rozmawiając.

Majnun spędzał cały swój czas samotnie, otoczony tylko dzikimi zwierzętami, które zbierały się wokół niego i chroniły go podczas długich pustynnych nocy. Często widział podróżników, którzy przechodzili obok niego w drodze do miasta. Podróżujący mówili, że widzieli jak Majnun spędzał całe dnie recytując poezję i siedząc na piasku z długim kijem w ręku. Mówili, że złamane serce doprowadziło go do szaleństwa. 

Wiele lat później, ojciec i matka Majnuna zmarli. Wiedząc jak ważni byli jego rodzice dla Majnuna, Layla postanowiła go poinformować o ich śmierci. W końcu znalazła starszego człowieka, który twierdził, że widział Majuna na pustyni. Po długich prośbach, mężczyzna zgodził się przekazać wiadomość Majnunowi podczas jego następnej podróży.

Pewnego dnia, starszy człowiek spotkał Majnuna na pustyni, i przekazał wiadomość o śmierci jego rodziców. W tym momencie był zmuszony zostać świadkiem jakim ciosem ta wiadomość była dla młodego poety.

Przeciążony żalem i rozpaczą, Majnun schował się w sobie i obiecał że będzie żył na pustyni aż do swojej śmierci. 

Kilka lat później, mąż Layli umarł. Młoda kobieta miała nadzieję, że w końcu będzie z miłością swojego życia – że Majnun i ona będą ze sobą na zawsze. Ale niestety tak nie mogło być. Tradycja wymagała, aby Layla była sama w domu w żałobie nad swoim zmarłym mężem przez dwa lata bez widzenia się z kimkolwiek innym. Myśl o nie byciu z Majnunem przez kolejne dwa lata była nie do zniesienia dla Layli. Byli oni rozdzieleni przez całe życie, i kolejne dwa lata samotności, bez możliwości spotkania się ze swojąej miłością było wystarczającym powodem dla Layli, żeby zakończyć swoje życie. Layla zmarła od złamanego serca, sama w domu bez ponownego spotkania Majnuna.

Wiadomość o śmierci Layli dotarła do Majnuna na pustyni. Ten natychmiast wyruszył w podróż do grobu Layli i tam płakał, otoczony żalem, aż zmarł obok nagrobku swojej prawdziwej miłości.

Przechodzę obok tych murów, murów Layli

I całuję te mury i ten mur.

To nie jest miłość do tych domów co wzięła moje serce

ale tej Jednej która mieszka w tych domach.”

Enjoyed this story?
Find out more here