KidsOut World Stories

Ένας καλός φίλος Noel White    
Previous page
Next page

Ένας καλός φίλος

A free resource from

Begin reading

This story is available in:

 

 

 

 

Ένας καλός φίλος

Μια αγγλική ιστορία

 

 

 

 

 

*

Η οικογένεια του Γιασίν μετακόμισε από το Ιράκ στην Αγγλία όταν αυτός ήταν πολύ μικρός. Ο Γιασίν δεν ήθελε να αφήσει το σπίτι του στη Σαμάρα, όμως ο πατέρας του είχε πει ότι θα ήταν το καλύτερο για την οικογένειά τους, διότι δεν ήταν ασφαλές να μένουν πια εκεί και ήθελε ο γιος του να μεγαλώσει σε μια χώρα που αποδέχεται όλους τους ανθρώπους. Ο πατέρας του Γιασίν είχε πει στον γιο του ότι η Αγγλία ήταν μια πολυπολιτισμική χώρα όπου οι άνθρωποι ζούσαν και εργάζονταν μαζί ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Αν και ο Γιασίν δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος που έφυγε από το Ιράκ, σύντομα συμβιβάστηκε με την καινούργια του ζωή στη μεγάλη πόλη που λεγόταν Λονδίνο. Το Λονδίνο ήταν πολύ συναρπαστικό με τα ψηλά κτίρια και τα μουσεία του, και στον Γιασίν άρεσε ιδιαίτερα το Πλανητάριο του Λονδίνου και ο μεγάλος ποταμός Τάμεσης με όλες τις παλιές του γέφυρες.

Ο Γιασίν σύντομα απέκτησε και φίλο, ένα αγόρι που έμενε δίπλα τους και τον έλεγαν Άντριου. Όλο το καλοκαίρι ο Άντριου και ο Γιασίν έπαιζαν στο πάρκο ή πήγαιναν στον ζωολογικό κήπο μαζί με τη μητέρα του Άντριου. Ο Άντριου μοιραζόταν όλα τα παιχνίδια και τα κόμικς του με τον Γιασίν και του έλεγε τα πάντα για τους αγαπημένους του σούπερ ήρωες. Έστησαν και μια σκηνή στην πίσω αυλή του Γιασίν όπου κρύβονταν από τους μεγάλους.

Το καλοκαίρι πέρασε όμορφα και ο νεαρός Γιασίν σύντομα ένιωθε σαν στο σπίτι του στο Λονδίνο, παρόλο που ήταν μια πολύ μεγάλη πόλη και δεν ήταν τόσο ηλιόλουστη και ζεστή όσο η Σαμάρα. Τα αγγλικά του βελτιώνονταν όλο και πιο πολύ, ιδιαίτερα με τη βοήθεια του Άντριου, ωστόσο υπήρχαν πολλές λέξεις που δεν καταλάβαινε και συχνά ένιωθε ανόητος επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει όσο καλά θα ήθελε.

Όταν επιτέλους ήρθε ο Σεπτέμβρης και τα φύλλα ξεκίνησαν να πέφτουν απ' τα δέντρα, ο πατέρας του Γιασίν του εξήγησε ότι ήρθε η στιγμή να πάει ο γιος του σχολείο. Ο Γιασίν ήταν εφτά χρονών και έτσι θα πήγαινε στην τρίτη τάξη του  δημοτικού σχολείου της γειτονιάς - την ίδια τάξη με τον φίλο του τον Άντριου!

Αν και ο Γιασίν ήταν αρκετά αγχωμένος που θα πήγαινε σχολείο, η μητέρα του και ο πατέρας του τον διαβεβαίωσαν ότι θα ήταν ένα ευχάριστο μέρος όπου θα έκανε πολλούς καινούργιους φίλους και θα μάθαινε πολλά καινούργια πράγματα.

«Τα σχολεία στην Αγγλία θεωρούνται πολύ καλά», είπε η μητέρα του Γιασίν.

«Και τα Αγγλικά σου θα βελτιωθούν σε χρόνο μηδέν», τον διαβεβαίωσε ο πατέρας του.

Ο Γιασίν δεν είχε πειστεί ακόμη, ώσπου χτύπησε η πόρτα και μπήκε ο Άντριου με ένα τεράστιο χαμόγελο εκείνο το πρωί λέγοντάς του πόση πλάκα θα είχε στο σχολείο. Ο Γιασίν ένιωσε πολύ καλύτερα γιατί είχε εμπιστοσύνη στον φίλο του.

Τα δυο αγόρια συνομιλούσαν σε όλη τη διαδρομή μέχρι τις πύλες του σχολείου. Ο Άντριου έλεγε στον Γιασίν για το προαύλιο και για το ποιος ήταν ο καλύτερος δάσκαλος, ποια αγόρια είχαν περισσότερη πλάκα και ποια ήταν τα ομορφότερα κορίτσια και πόσο συχνά σέρβιραν στο μεσημεριανό κρέμα κάσταρντ για επιδόρπιο. Ο Γιασίν δεν είχε ιδέα τι ήταν η κρέμα κάσταρντ, όμως ο Άντριου ήταν πολύ ενθουσιασμένος και έτσι ο Γιασίν φαντάστηκε ότι μάλλον θα ήταν πολύ νόστιμη.

Μόνο που, μόλις τα αγόρια μπήκαν στην τάξη, τα πράγματα δεν πήγαν όπως πίστευε ο Γιασίν.  Ο δάσκαλος έβαλε τον Άντριου να κάτσει στην πρώτη σειρά καθώς σύστηνε τον Γιασίν στα υπόλοιπα παιδιά. Δεν του άρεσε να στέκεται μπροστά σε όλη την τάξη και ένα αγόρι φώναξε ότι ήταν ένας βρομερός ξένος. Όλα τα αγόρια και τα κορίτσια γέλασαν, και τότε ένα άλλο αγόρι κορόιδεψε την προφορά του Γιασίν, όταν του ζητήθηκε να πει πως τον λένε και από πού είναι.

«Δεν μπορώ να τον καταλάβω, κυρία. Δεν μπορεί ούτε Αγγλικά να μιλήσει», είπε το αγενέστατο αγόρι.

Τελικά, επέτρεψαν στον Γιασίν να καθίσει στην πίσω σειρά της τάξης όμως εκείνος ήθελε να καθίσει δίπλα στον Άντριου γιατί ένιωθε πολύ μόνος. Το κορίτσι που καθόταν πίσω του τον κοίταζε συνέχεια με παράξενο ύφος πράγμα που έκανε τον Γιασίν να νιώσει άβολα, μάλιστα την ώρα του μαθήματος σήκωσε το χέρι της και ζήτησε απ' τη δασκάλα να της αλλάξει θέση. Ο Γιασίν δεν κατάλαβε τι μπορεί να είχε κάνει που να προσέβαλε το κορίτσι.

Όταν χτύπησε το κουδούνι, ήταν ώρα για να βγουν στο προαύλιο. Όλα τα παιδιά έκλεισαν τα βιβλία τους, φόρεσαν τα παλτό τους και βγήκαν προς την πόρτα στον λαμπερό φθινοπωρινό ήλιο. Η δασκάλα όμως κράτησε τον Γιασίν μέσα για ένα λεπτό και του έδωσε μια κονκάρδα με το όνομά του και την καρφίτσωσε πάνω στο πουλόβερ του.

«Ορίστε», του είπε χαμογελώντας. «Τώρα όλα τα παιδιά θα μπορούν να μάθουν το όνομά σου.»

Ο Γιασίν σκέφτηκε ότι η κονκάρδα φαινόταν γελοία. Όταν βγήκε στο προαύλιο όλα τα παιδιά άρχισαν να τον δείχνουν και να γελάνε.

«Έχεις κοριτσίστικο όνομα», είπε ένα μικρό αγόρι με ξανθά σγουρά μαλλιά.

Ο Γιασίν ήθελε να του εξηγήσει ότι δεν ήταν κοριτσίστικο όνομα, όμως ήταν πολύ αγχωμένος. Όταν ο Γιασίν αγχωνόταν, δεν μπορούσε να μιλήσει τόσο καλά αγγλικά και οι λέξεις πάντα κολλούσαν στον λαιμό του. Ήταν πολύ στεναχωρημένος και ήθελε να φύγει τρέχοντας απ' το προαύλιο να πάει πίσω στους γονείς του και να μην επιστρέψει ποτέ ξανά στο σχολείο. Όμως, καθώς ήταν έτοιμος να φύγει, άκουσε μια γνώριμη φωνή.

«Γεια σου, Γιασίν.» Όταν γύρισε να κοιτάξει, είδε τον Άντριου, που στεκόταν ακριβώς δίπλα του.

Ο Άντριου κοίταξε τα παιδιά που ήταν συγκεντρωμένα γύρω του και κούνησε το κεφάλι του. «Τι έχετε πάθει όλοι σας;» ρώτησε. «Είχα πει στον φίλο μου τον Γιασίν ότι το σχολείο έχει πλάκα. Γιατί του το χαλάτε;»

«Μα είναι διαφορετικός», είπε ένα πολύ ψηλό κορίτσι που στεκόταν μπροστά από το πλήθος.

«Όπως και εσύ», είπε ο Άντριου. «Είσαι το ψηλότερο κορίτσι σε ολόκληρο το σχολείο και δεν σου αρέσει όταν σε κοροϊδεύουν γι αυτό, έτσι δεν είναι;»

Τότε ο Άντριου κοίταξε το αγόρι με τα σγουρά μαλλιά. «Και εσένα δεν σου αρέσει όταν σου λένε ότι έχεις κοριτσίστικα μαλλιά», είπε στο αγόρι. «Είμαστε όλοι διαφορετικοί και αυτό είναι που μας κάνει ενδιαφέροντες. Πώς θα ήταν η ζωή μας αν όλοι μας ήμασταν ίδιοι;»

Επικράτησε ησυχία ανάμεσα στα παιδιά.

Τότε ο Γιασίν σήκωσε το κεφάλι ψηλά. «Βαρετή», είπε χαμογελώντας.

«Αυτό ακριβώς!» αναφώνησε ο Άντριου, ανταποδίδοντας το χαμόγελο στον φίλου του. «Πολύ βαρετή!»

Και με αυτό όλα τα παιδιά άρχισαν να γελούν.

«Πραγματικά βαρετή», επαναλάμβαναν το ένα στο άλλο.

Ο Άντριου τότε ξεκίνησε να εξιστορεί πώς πέρασαν το καλοκαίρι με τον Γιασίν, πως είχαν φτιάξει μια σκηνή μαζί και έπαιζαν στο πάρκο, και πως ο Γιασίν προτιμούσε τον Μπάτμαν αντί για τον Σούπερμαν, και πως πράγματι ήταν διαφορετικός γιατί δεν του άρεσαν ούτε τα χοτ-ντογκ!

Τα παιδιά γέλασαν κι άλλο και σύντομα όλοι μιλούσαν για όλα τα πράγματα που τους έκαναν να διαφέρουν μεταξύ τους. Ο Πίτερ Τζένκινς σήκωσε ακόμη και το πουλόβερ του και έδειξε σε όλους ένα μεγάλο μοβ σημάδι στο μπροστινό μέρος της κοιλιάς του.

«Αυτό και αν το αποκαλώ διαφορετικό», είπε θριαμβευτικά. «Πάω στοίχημα ότι κανείς από εσάς δεν έχει τόσο μεγάλο σημάδι σαν το δικό μου!»

Όταν τελείωσε το διάλειμμα, ο Άντριου σήκωσε το χέρι του στην τάξη και πρότεινε στη δασκάλα να συνεχίσουν το μάθημα συζητώντας για το πόσο σπουδαίο είναι να είναι κανείς διαφορετικός και πώς άνθρωποι απ' όλον τον κόσμο έρχονταν στην Αγγλία για να κάνουν μια καινούργια ζωή ακριβώς όπως ο φίλος του ο Γιασίν.

Η καθηγήτρια συμφώνησε ότι είναι σημαντικό να είσαι ιδιαίτερος και είπε επίσης πόσο υπέροχο είναι το γεγονός ότι ολόκληρη η Βρετανία είναι ένα τόσο πολυπολιτισμικό νησί. Ο Γιασίν σημείωσε αυτές τις δυο λέξεις στο βιβλίο του και έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό του ότι θα τις μάθαινε και τις δυο πολύ καλά και θα τις θυμόταν πάντα. Σημείωσε επίσης τη λέξη «φίλος» στο βιβλίο του. Ήξερε ήδη τι σήμαινε αυτό, ήθελε απλώς να το γράψει στο χαρτί γιατί ένιωθε τόσο τυχερός που είχε έναν καλό φίλο σαν τον Άντριου που υπερασπιζόταν τους ανθρώπους και δεν τους έκρινε επειδή ήταν διαφορετικοί.

 

Enjoyed this story?
Find out more here